Stanisław Domański (fitopatolog)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Domański (ur. 8 maja 1916, zm. 22 listopada 1993) – polski fitopatolog, mykolog.

Ukończył Uniwersytet Poznański w 1947; w 1951 na Wydziale leśnym obronił doktorat za pracę pt. Badania nad przyczynami obumierania starszych drzewostanów sosnowych w Wielkopolskim Parku Narodowym w Ludwikowie (promotorem był Karol Zaleski), 1967 otrzymał tytuł prof. nadzwyczajnego, 1982 – prof. zwyczajnego. Był związany z Instytutem Badawczym Leśnictwa w Warszawie, Wyższą Szkołą Rolniczą w Poznaniu, Wyższą Szkołą Rolniczą (następnie pod nazwą Akademia Rolnicza) w Krakowie (był tam m.in. dziekanem Wydziału Leśnego). Członek Rady Naukowej Instytutu Botaniki PAN w Krakowie.

Autor około 90 prac naukowych, w tym dotyczących grzybów podstawkowych, powodujących choroby drzew leśnych lub rozkładających drewno (m.in. Grzyby, tom II, II i XIII; Mała flora grzybów, sześć części, 1974-1991). Był redaktorem naczelnym "Małej Flory Grzybów" i członkiem komitetu redakcyjnego "Acta Mycologica".

Stanisław Domański został pochowany 2 grudnia 1993 na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera LXIII).

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia
  • Nagroda I stopnia Sekretarza Naukowego PAN (dwukrotnie)
  • Nagroda I stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (czterokrotnie)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]