Stanisław Fryń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grób na Wojskowych Powązkach

Stanisław Fryń (ur. 23 października 1927 w Świętym Stanisławie pow. Kołomyja, zm. 1 kwietnia 1997 w Warszawie) – generał dywizji WP.

Do 1941 uczył się w szkole powszechnej. Latem 1944 wstąpił do WP i został celowniczym rkm w 16 Pułku Piechoty 16 Dywizji Piechoty. We wrześniu 1944 skończył dywizyjną szkołę podoficerską i został dowódcą drużyny ckm. Przeszedł szlak bojowy od Warszawy do Berlina. Na Pomorzu Zachodnim został ranny. X 1945-II 1947 brał udział w walkach z podziemiem na rzeszowszczyźnie. W l. 1946 - 1952 był kolejno: dowódcą drużyny plutonu, szefem kompanii oraz od 1948 pomocnikiem szefa zaopatrzenia żywnościowego 16 PP. Od 1952, przez dwa lata kierował 10 Okręgową Składnicą Uzbrojenia. Pod koniec września 1954 skończył kurs w Centrum Wyszkolenia Tyłów i został porucznikiem. W l. 1954 - 1959 był pomocnikiem, następnie starszym pomocnikiem szefa wydziału Kwatermistrzostwa Warszawskiego OW. 1958-1961 studiował w Akademii Sztabu Generalnego. Od grudnia 1961 zastępca kwatermistrza 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej ds. organizacji i planowania w Legionowie, następnie na takim samym stanowisku w 15 Dywizji Zmechanizowanej w Olsztynie. W latach 1962 -1970 pomocnik szefa, następnie szef wydziału szkolenia operacyjnego w Głównym Kwatermistrzostwie WP. Od 1970 do 1972 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Następnie został szefem sztabu Kwatermistrzostwa Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy, a 20 X 1973 został zastępcą szefa sztabu Głównego Kwatermistrzostwa WP. Od czerwca 1976 kwatermistrz - zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego. W październiku 1978 mianowany generałem brygady - nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Henryk Jabłoński. Od czerwca 1980 szef sztabu Głównego Kwatermistrzostwa - zastępca Głównego Kwatermistrza WP. We wrześniu 1984 awansowany na generała dywizji. Od 13 grudnia 1988 szef Głównej Kontroli Wojskowej. Od 28 listopada 1990 pełnomocnik ministra ON ds. wycofania z Polski i tranzytu z Niemiec wojsk radzieckich. 23 października 1991 roku pożegnany przez Głównego Kwatermistrza WP gen. dyw. Jana Kuriatę i przeniesiony w stan spoczynku. Po przejściu w stan spoczynku osiadł w Warszawie.

W okresie 1980-1989 był wiceprezesem, a 1990-1993 prezesem CWKS „Legia”. W 1990 został prezesem Rady Nadzorczej Fundacji Rozwoju Kultury w WP „Artwoj”.

Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim, dawny Wojskowy w Warszawie.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010, s. 412-415.
  • M. Jędrzejko, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej, Wydawnictwo von boroviecky Warszawa 2002.