Stanisław Fryń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób na Wojskowych Powązkach

Stanisław Fryń (ur. 23 października 1927 w Świętym Stanisławie pow. Kołomyja, zm. 1 kwietnia 1997 w Warszawie) – generał dywizji WP.

Do 1941 uczył się w szkole powszechnej. Latem 1944 wstąpił do WP i został celowniczym rkm w 16 Pułku Piechoty 6 Dywizji Piechoty. We wrześniu 1944 skończył dywizyjną szkołę podoficerską i został dowódcą drużyny ckm. Przeszedł szlak bojowy od Warszawy do Berlina. Na Pomorzu Zachodnim został ranny. X 1945-II 1947 brał udział w walkach z podziemiem na Rzeszowszczyźnie. W l. 1946 - 1952 był kolejno: dowódcą drużyny, dowódcą plutonu, szefem kompanii oraz od 1948 pomocnikiem szefa zaopatrzenia żywnościowego 16 PP. Od 1952, przez dwa lata kierował 10 Okręgową Składnicą Uzbrojenia. Pod koniec września 1954 skończył kurs w Centrum Wyszkolenia Tyłów i został porucznikiem. W l. 1954 - 1959 był pomocnikiem, następnie starszym pomocnikiem szefa wydziału Kwatermistrzostwa Warszawskiego OW. 1958-1961 studiował w Akademii Sztabu Generalnego. Od grudnia 1961 zastępca kwatermistrza 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej ds. organizacji i planowania w Legionowie, następnie na takim samym stanowisku w 15 Dywizji Zmechanizowanej w Olsztynie. W latach 1962 -1970 pomocnik szefa, następnie szef wydziału szkolenia operacyjnego w Głównym Kwatermistrzostwie WP. Od 1970 do 1972 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Następnie został szefem sztabu Kwatermistrzostwa Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy, a 20 X 1973 został zastępcą szefa sztabu Głównego Kwatermistrzostwa WP. Od czerwca 1976 kwatermistrz - zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego. W październiku 1978 mianowany generałem brygady - nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Henryk Jabłoński. Od czerwca 1980 szef sztabu Głównego Kwatermistrzostwa - zastępca Głównego Kwatermistrza WP. We wrześniu 1984 awansowany na generała dywizji. Od 13 grudnia 1988 szef Głównej Kontroli Wojskowej. Od 28 listopada 1990 pełnomocnik ministra ON ds. wycofania z Polski i tranzytu z Niemiec wojsk radzieckich. 23 października 1991 roku pożegnany przez Głównego Kwatermistrza WP gen. dyw. Jana Kuriatę i przeniesiony w stan spoczynku. Po przejściu w stan spoczynku osiadł w Warszawie.

W okresie 1980–1989 był wiceprezesem, a 1990-1993 prezesem CWKS „Legia”. W 1990 został prezesem Rady Nadzorczej Fundacji Rozwoju Kultury w WP „Artwoj”.

Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim, dawny Wojskowy w Warszawie.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010, s. 412-415.
  • M. Jędrzejko, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej, Wydawnictwo von boroviecky Warszawa 2002.