Stefan Bembiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Bembiński
Stefan Bembiński-senat.jpg
Data i miejsce urodzenia 24 lipca 1917
Łagów
Data i miejsce śmierci 1 stycznia 1998
Radom
Senator I kadencji
Okres od 18 czerwca 1989
do 25 listopada 1991
Przynależność polityczna Obywatelski Klub Parlamentarny
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Armii Krajowej

Stefan Bembiński, ps. „Harnaś” (ur. 24 lipca 1917 w Łagowie, zm. 1 stycznia 1998 w Radomiu) – polski weteran II wojny światowej, żołnierz AK i niepodległościowej partyzantki antykomunistycznej, senator I kadencji.

Życiorys[edytuj]

Zdobył wykształcenie nauczycielskie, ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie w Kielcach. Od 1936 pracował w szkołach powszechnych we Wsoli i Kobylniku, początkowo jako praktykant, następnie kierował szkołą w Kobylniku. W latach 1938–1939 był słuchaczem Szkoły Podchorążych Rezerwy 8. Dywizji Piechoty w Pułtusku, uczestniczył w kampanii wrześniowej w szeregach 21 Pułku Piechoty „Dzieci Warszawy”. Trafił do niewoli niemieckiej, skąd zbiegł i powrócił do pracy w szkole w Kobylniku. Wkrótce zaangażował się w działalność radomskiej AK (ps. „Harnaś”), dowodził placówką w Błotnicy, był zastępcą komendanta dywersji Inspektoratu Radom i dowódcą kompanii w 72 Pułku Piechoty AK.

Opuścił Radom po wkroczeniu Armii Czerwonej, przez pewien czas przebywał w Krakowie. W kwietniu 1945 na krótko został aresztowany. Po powrocie do Radomia uczestniczył w kilku zbrojnych akcjach podziemia (rozbicie więzienia w Kielcach w sierpniu 1945, uwolnienie byłych AK-owców z więzienia w Radomiu we wrześniu 1945). We wrześniu 1945 ponownie aresztowany, w lutym 1946 skazany na karę śmierci, po złagodzeniu kary więziony w Rawiczu i Wronkach. Zwolniono go w 1952, uniemożliwiając podjęcie pracy w szkolnictwie. Po kilku latach utracił także zatrudnienie w Dyrekcji Przemysłu Leśnego w Radomiu, przez pewien czas pracował jako robotnik budowlany, później prowadził gospodarstwo warzywnicze. Studiował zaocznie historię na Uniwersytecie Warszawskim i nauki humanistyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Działał w organizacjach kombatanckich. Po wydarzeniach października 1956 organizował w Radomiu oddział Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, w którym objął funkcję prezesa. Od lat 80. był związany z „Solidarnością”, m.in. jako przewodniczący Sekcji Żołnierskiej przy zarządzie Regionu Ziemia Radomska. W czerwcu 1989 został wybrany senatorem z województwa radomskiego z ramienia Komitetu Obywatelskiego. W Senacie, gdzie zasiadał przez jedną kadencję (do 1991), brał udział w pracach Komisji Spraw Emigracji i Polaków za Granicą. Jako weteran wojenny był odznaczony Krzyżem AK, Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych, a pośmiertnie w 2006, za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność kombatancką i społeczną, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Z małżeństwa z Aliną (urzędniczką, więzioną w latach 1945–1947), miał dwie córki (Ewę i Annę).

Przypisy

Bibliografia[edytuj]