Stefan Gałyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Gałyński
pułkownik audytor pułkownik audytor
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1896
Szczakowa
Data śmierci 14 marca 1970
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941)

Stefan Gałyński (ur. 26 stycznia 1896 w Szczakowej, zm. 14 marca 1970) – polski wojskowy, działacz emigracyjny, minister Rządu RP na uchodźstwie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich, do grudnia 1917 służył w 3 pułku piechoty, następnie w Sądzie Polowym Legionów. W lutym 1918 internowany, w listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, w 1922 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W 1928 awansowany do stopnia majora. Pracował m.in. w Wojskowym Sądzie Okręgowym w Warszawie, w Gabinecie Ministra Spraw Wojskowych i Departamencie Sprawiedliwości MSWoj.

We wrześniu 1939 przedostał się do Rumunii, gdzie był internowany, następnie przekazany władzom niemieckim. W latach 1941–1945 przebywał w obozach jenieckich Oflag VI E Dorsten i Oflag VI B Dössel,. Po wojnie pozostał na emigracji. W 1959 został awansowany przez władze RP na uchodźstwie do stopnia pułkownika audytora[1]. Był członkiem III Rady Rzeczypospolitej Polskiej (od 1963), w 1967 został jej przewodniczącym, ale ustąpił z funkcji w lutym 1968 – został bowiem ministrem bez teki w rządzie Aleksandra Zawiszy. Był także członkiem IV Rady Rzeczypospolitej Polskiej.

Był odznaczony Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych, a przez Prezydenta RP na Uchodźstwie 19 marca 1970 pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Jego żoną była Maria Gałyńska.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]