Stefan Löfven

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Löfven
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Kjell Stefan Löfven
Data i miejsce urodzenia 21 lipca 1957
Sztokholm
Premier Szwecji
Okres od 3 października 2014
do 30 listopada 2021
Przynależność polityczna Szwedzka Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza
Poprzednik Fredrik Reinfeldt
Następca Magdalena Andersson
Przewodniczący Szwedzkiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej
Okres od 27 stycznia 2012
do 4 listopada 2021
Przynależność polityczna Szwedzka Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza
Poprzednik Håkan Juholt
Następca Magdalena Andersson
podpis
Odznaczenia
Order Księcia Jarosława Mądrego II klasy

Kjell Stefan Löfven (ur. 21 lipca 1957 w Sztokholmie[1]) – szwedzki polityk i działacz związkowy, w latach 2012–2021 przewodniczący Szwedzkiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej, w latach 2014–2021 premier Szwecji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wychowywał się w rodzinie zastępczej. Ukończył szkołę średnią i kurs zawodowy w Kramfors, następnie studiował na Uniwersytecie w Umeå, rezygnując po kilkunastu miesiącach[2].

Pracę zawodową podjął w 1976 w urzędzie pocztowym w Sollefteå. W latach 1979–1995 pracował w przedsiębiorstwie Hägglunds w Örnsköldsvik. Zaczynał jako spawacz, w 1981 dołączył do związku zawodowego Metall, stając się etatowym działaczem związkowym. Od 1995 był ombudsmanem swojej organizacji związkowej, w 2001 objął stanowisko jej wiceprzewodniczącego. W 2006 stanął na czele IF Metall, nowo utworzonej centrali związkowej[1][3].

Zaangażował się również w działalność Szwedzkiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej, dołączając w 2006 do krajowych władz wykonawczych tego ugrupowania[1]. Po rezygnacji Håkana Juholta 27 stycznia 2012 został wybrany na nowego przewodniczącego partii[3]. W wyborach w 2014 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Riksdagu[4]. Kierowani przez niego opozycyjni socjaldemokraci uzyskali wówczas największą liczbę mandatów, zawiązując mniejszościową koalicję z Partią Zielonych. 2 października 2014 parlament zatwierdził Stefana Löfvena na stanowisku premiera[5], na którym urzędowanie rozpoczął następnego dnia.

W 2018 został wybrany na kolejną kadencję szwedzkiego parlamentu[6]. Wspierająca go koalicja utraciła kilkanaście mandatów. 25 września 2018 premier przegrał w nowym parlamencie głosowanie nad wotum zaufania, co rozpoczęło procedurę dymisji rządu[7]. W październiku 2018 otrzymał misję utworzenia nowego gabinetu, która – podobnie jak poprzedzająca ją misja lidera centroprawicy Ulfa Kristerssona – zakończyła się niepowodzeniem[8]. Kolejną próbę stworzenia rządu podjął w listopadzie, jednakże w grudniu 2018 Riksdag odrzucił jego kandydaturę na premiera[9].

Skutkiem tego głosowania stało się kontynuowanie rozmów koalicyjnych z perspektywą przedterminowych wyborów parlamentarnych. W styczniu 2019 opozycyjne dotąd partie liberałów i centrystów zadeklarowały umożliwienie reelekcji Stefana Löfvena, podpisując porozumienie programowe i deklarując chęć uniemożliwienia uzyskania wpływów przez Szwedzkich Demokratów[10]. Po kilku dniach wstrzymanie się od głosu zadeklarowała dotąd wspierająca gabinet Partia Lewicy[11]. 18 stycznia 2019 lider socjaldemokratów ponownie został zatwierdzony na urzędzie premiera – 155 posłów było przeciw, wybór umożliwiły jednak głosy popierające jego kandydaturę (115) i wstrzymujące się (77), co łącznie stanowiło większość wśród głosujących[12]. 21 stycznia Stefan Löfven przedstawił skład nowego rządu, który tym samym rozpoczął funkcjonowanie[13].

W 2021 Partia Lewicy wycofała swojej poparcie dla rządu. 21 czerwca tegoż roku parlament uchwalił wotum nieufności wobec gabinetu (wniosek poparło 181 członków Riksdagu)[14]. 28 czerwca Stefan Löfven ogłosił swoją rezygnację, pozostając na czele rządu do czasu sformowania nowego gabinetu[15]. 7 lipca Riksdag ponownie jednak zatwierdził kandydaturę lidera socjaldemokratów na premiera – przy 173 posłach przeciw, 116 głosujących za i 60 wstrzymujących się[16]. Jego trzeci rząd rozpoczął działalność 9 lipca 2021[17][18].

W sierpniu 2021 zapowiedział ustąpienie z funkcji przewodniczącego partii i następnie z urzędu premiera[19]. 4 listopada tegoż roku na czele socjaldemokratów zastąpiła go Magdalena Andersson[20]. Sześć dni później Stefan Löfven złożył oficjalną rezygnację ze stanowiska premiera[21]. Zakończył urzędowanie 30 listopada 2021, kiedy to powołany został gabinet Magdaleny Andersson.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Stefan Löfven: 'the only name all could agree on' (ang.). thelocal.se, 26 stycznia 2012. [dostęp 2014-10-03].
  2. Stefan Löfven: „Sörvåge är hemma” (szw.). allehanda.se, 26 stycznia 2012. [dostęp 2014-10-03].
  3. a b Stefan Löfven (ang.). pes.eu. [dostęp 2014-10-03].
  4. Profil na stronie Riksdagu (szw.). [dostęp 2018-09-16].
  5. Sverige har fått en ny statsminister (szw.). dn.se, 2 października 2014. [dostęp 2014-10-03].
  6. Beslut resultat val till riksdagen 2018 (szw.). val.se, 16 września 2018. [dostęp 2018-09-16].
  7. Swedish Prime Minister Stefan Löfven voted out by parliament (ang.). thelocal.se, 25 września 2018. [dostęp 2018-09-25].
  8. Sweden closer to election as Lofven drops bid to form government (ang.). reuters.com, 29 października 2018. [dostęp 2018-10-29].
  9. Riksdagen röstar nej till Löfven som statsminister (szw.). dn.se, 14 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-14].
  10. Sweden’s Lofven edges towards second PM term after deal with centre-right (ang.). reuters.com, 11 stycznia 2019. [dostęp 2019-01-19].
  11. Jonas Sjöstedt: Vänsterpartiet släpper fram Stefan Löfven (szw.). svt.se, 16 stycznia 2019. [dostęp 2019-01-19].
  12. Social Democrat Lofven wins Swedish PM race as populists left in cold (ang.). reuters.com, 18 stycznia 2019. [dostęp 2019-01-19].
  13. Sveriges nya regering (szw.). regeringen.se, 21 stycznia 2019. [dostęp 2019-01-21].
  14. Swedish government on the brink after PM Löfven loses no-confidence vote (szw.). politico.eu, 21 czerwca 2021. [dostęp 2021-06-21].
  15. Stefan Löfven avgår som statsminister (szw.). expressen.se, 21 czerwca 2021. [dostęp 2021-06-29].
  16. Sweden’s Stefan Löfven voted back in as Prime Minister (ang.). thelocal.se, 7 lipca 2021. [dostęp 2021-07-07].
  17. Sveriges nya regering (szw.). regeringen.se, 9 lipca 2021. [dostęp 2021-07-09].
  18. Meet the 22 ministers in Stefan Löfven’s new (ish) government (ang.). thelocal.com, 9 lipca 2021. [dostęp 2021-07-09].
  19. Live: Statsminister Stefan Löfven avgår i höst (szw.). dn.se, 25 sierpnia 2021. [dostęp 2021-11-04].
  20. Magdalena Andersson elected as new Social Democrat leader (ang.). sverigesradio.se, 4 listopada 2021. [dostęp 2021-11-04].
  21. Charlie Duxbury: Stefan Löfven officially resigns, opening door to Sweden’s first female prime minister (ang.). politico.eu, 10 listopada 2021. [dostęp 2021-11-10].
  22. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 400/2021 Про нагородження С. Льовена орденом князя Ярослава Мудрого (ukr.). president.gov.ua, 24 sierpnia 2021. [dostęp 2021-08-24].