Steve Darcis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Steve Darcis
Ilustracja
Państwo

 Belgia

Data i miejsce urodzenia

13 marca 1984
Liège

Wzrost

178 cm

Gra

praworęczny, jednoręczny bekhend

Status profesjonalny

2003

Zakończenie kariery

2019

Trener

Reginald Willems

Gra pojedyncza
Wygrane turnieje

2

Najwyżej w rankingu

38 (22 maja 2017)

Australian Open

3R (2017)

Roland Garros

3R (2011)

Wimbledon

2R (2009, 2013, 2017)

US Open

2R (2008, 2011, 2012, 2015, 2016)

Gra podwójna
Wygrane turnieje

0

Najwyżej w rankingu

126 (5 stycznia 2009)

Australian Open

2R (2010)

Roland Garros

QF (2008)

Wimbledon

3R (2012)

US Open

3R (2017)

Strona internetowa

Steve Darcis (ur. 13 marca 1984 w Liège) − belgijski tenisista, reprezentant kraju w Pucharze Davisa, olimpijczyk.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Zawodowy tenisista w latach 2003−2019.

Zwycięzca dwóch turniejów o randze ATP World Tour w grze pojedynczej. W połowie lipca 2007 roku zwyciężył w Amersfoort, na nawierzchni ziemnej. Będąc wówczas na 297. miejscu w rankingu z powodzeniem przeszedł najpierw eliminacje, a w turnieju głównym w drodze po tytuł wyeliminował m.in. Michaiła Jużego oraz w finale 6:1, 7:6(1) Wernera Eschauera. Na początku marca 2008 roku Darcis triumfował w halowym turnieju w Memphis, po pokonaniu w finale 6:3, 7:6(5) Robina Söderlinga. W lipcu 2008 Darcis roku ponownie osiągnął finał w Amersfoort, jednak w spotkaniu o tytuł przegrał z Albertem Montañésem.

Od września 2005 roku Darcis reprezentował Belgię w Pucharze Davisa. Miał znaczący wkład w powrót Belgii do grupy światowej w 2009 roku, kiedy zdobył dwa punkty w rywalizacji play-off przeciwko Ukrainie, po zwycięstwach z Serhijem Stachowskim i Serhijem Bubką. W 2012 roku ponownie poprowadził Belgię do powrotu do najwyższej klasy rozgrywek, eliminując Szwecję w rundzie play-off. Darcis zdobył punkty po wygranych z Michaelem Ryderstedtem i Andreasem Vinciguerrą.

Dwukrotnie wystąpił na igrzyskach olimpijskich. W Pekinie (2008) z rywalizacji singlowej odpadł w 1. rundzie, natomiast w deblu awansował do 2. rundy w parze z Olivierem Rochusem. W Londynie (2012) zagrał wyłącznie w grze pojedynczej i dotarł do 3. rundy.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu gry pojedynczej był na 38. miejscu (22 maja 2017), a w zestawieniu gry podwójnej na 126. pozycji (5 stycznia 2009).

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup (0–0)
ATP Masters Series (0–0)
ATP International Series Gold (1–0)
ATP International Series (1–1)

Gra pojedyncza (2–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 22 lipca 2007 Amersfoort Ceglana Austria Werner Eschauer 6:1, 7:6(1)
Zwycięzca 2. 2 marca 2008 Memphis Twarda (hala) Szwecja Robin Söderling 6:3, 7:6(5)
Finalista 1. 20 lipca 2008 Amersfoort Ceglana Hiszpania Albert Montañés 6:1, 5:7, 3:6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]