Super Six World Boxing Classic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Super Six World Boxing Classic – turniej boksu zawodowego w wadze super średniej organizowany przez telewizję Showtime przy współpracy z grupą promotorską Sauerland Event oraz federacjami WBA oraz WBC.

Zasady[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie pojedynki są zakontraktowane na dwanaście rund. Format turnieju opiera się o sześciu zawodnikach którzy współzawodniczą pomiędzy sobą na ringu, gdzie czterech awansuje do półfinałów z których wyłoni się dwóch finalistów. W przepisach przewidziano również możliwości odniesienia kontuzji bądź wycofania się zawodnika by można a go było zastąpić nowym uczestnikiem. Pojedynki odbywają się w ringu a każdy bokser w rozgrywkach musi stoczyć trzy pojedynki. Każdy zawodnik otrzymuje trzy punkty w przypadku zwycięstwa przez nokaut lub techniczny nokaut, dwa punkty w przypadku zwycięstwa punktowego lub przez dyskwalifikację przeciwnika, jeden punkt w przypadku remisu oraz brak punktów w przypadku porażki[1]. czterech najlepszych z fazy grupowej awansuje do półfinału gdzie lider zmierzy się z zawodnikiem z czwartego miejsca a zawodnik plasujący się na drugim miejscu zmierzy się z rywalem z trzeciego miejsca.

Współpracujące z Turniejem federacje WBA oraz WBC zgodziły się by pasy mistrzowskie mogły być stawkami turniejowych pojedynków. Chociaż unifikacje były potencjalnie zagrożone przez wycofanie się byłego mistrza WBC Mikkela Kesslera z powodu kontuzji oka i walkę poza turniejem pomiędzy mistrzem WBA Andre Wardem który stoczył pojedynek poza turniejem z powodu wycofania się Andre Dirrella i Sakio Biką oba tytuły pozostają w stawce po zakończeniu fazy grupowej[2][3].

Uczestnicy[edytuj | edytuj kod]

Promotorzy[edytuj | edytuj kod]

Grupowe Etapy[edytuj | edytuj kod]

Etap 1[edytuj | edytuj kod]

Data Zawodnik Wynik Zawodnik Miejsce Tytuły
17 października 2009 TArthur Abraham KO (12) 2:54 NJermain Taylor Berlin, Niemcy Niemcy brak
17 października 2009 TCarl Froch SD 12 NAndre Dirrell Nottingham, Anglia Anglia Froch obronił pas WBC
21 listopada 2009 TAndre Ward TD (11) 1:42 NMikkel Kessler Oakland, Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Ward zdobywa pas WBA

Etap 2[edytuj | edytuj kod]

Data Zawodnik Wynik Zawodnik Miejsce Tytuły
27 marca 2010 TAndre Dirrell DQ (11) 1:13 NArthur Abraham Detroit, Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Brak
24 kwietnia 2010 TMikkel Kessler UD NCarl Froch Herning, Dania Dania Kessler zdobywa pas WBC
19 czerwca 2010 TAndre Ward UD NAllan Green Oakland, Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Ward obronił pas WBA

Etap 3[edytuj | edytuj kod]

Data Zawodnik Wynik Zawodnik Miejsce Tytuły
6 listopada 2010 TGlen Johnson KO 8 0:36 NAllan Green Las Vegas, Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Brak
27 listopada 2010 TCarl Froch UD NArthur Abraham Helsinki, Finlandia Finlandia Froch zdobywa wakujący pas WBC

Kontrowersje w grupowym etapie trzecim[edytuj | edytuj kod]

Wiele sytuacji wymagało wielu korekt wedle pierwotnych planów w etapie trzecim.

Do 12 sierpnia 2010 nie zostało wybrane miejsce pojedynku i nie mogła rozpocząć się sprzedaż biletów na zaplanowany 25 września 2010 walkę między Andre Direllem i Andre Wardem. Można było się spodziewać że spowoduje to nową datę dla tego pojedynku[12]. Zamiast tego, 7 października 2010 Andre Dirrell wycofał się z powodu problemów neurologicznych[11]. Związku z tym zezwolono by Andre Ward stoczył zastępczą walkę poza turniejem z Sakio Bika. Decyzja ta spowodowała obawę że tytuł WBA w razie porażki Warda mógł być poza turniejem. Jednak Ward wygrał swój pojedynek i WBA pozostało w Super Six.

W dniu 25 sierpnia 2010, Mikkel Kessler wycofał się z turnieju powołując się na kontuzję oka. W dniu 6 września 2010 WBC odebrała mu pas ustalając Kesslera emerytowanym mistrzem dzięki czemu pas pozostał w turnieju. Kessler po wyleczeniu kontuzji będzie mógł jako pierwszy zmierzyć się z aktualnym posiadaczem tego pasa. Jednocześnie WBC poinformowała że pojedynek pomiędzy Andre Wardem i Andre Dirrellem będzie pojedynkiem mistrzowskim[13].

Promotor Arthura Abrahama zwrócił się do WBC by ta przemyślała ponownie swoją decyzję, że tytuł WBC powinien przysługiwać zwycięzcy pojedynku Dirrell - Ward. 6 października 2010 r. organizator turnieju Showtimena konferencji prasowej poinformowała że WBC zgodziła się by walka Carl Froch - Arthur Abraham była pojedynkiem mistrzowskim o pas WBC[14].

13 września 2010 ogłoszono, że Carl Froch doznał kontuzji pleców i musiał przełożyć termin pojedynku z Arthurem Abrahamem, który pierwotnie został zaplanowany na 2 października[15].

W dniu 29 września 2010 poinformowano że były mistrz federacji IBF, IBO wagi półciężkiej Glen Johnson zastąpi Kesslera w grupowych pojedynkach etapu trzeciego[4].

W turnieju każdy zawodnik miał walczyć trzy razy, z powodu zmian jakie nastąpiły poprzez wycofanie się kilku zawodników tylko Froch i Abraham rzeczywiście walczyli zaplanowane trzy pojedynki fazie grupowej, Glen Johnson awansował do półfinałów pomimo że stoczył tylko jeden pojedynek.

Tabela[edytuj | edytuj kod]

Punkty i tytuły po 27 listopada 2010. Uwzględniono również zawodników którzy się wycofali

P Zawodnik Ilość pojedynków Zwycięstwa Porażki Remisy Nokauty Punkty Zdobyte tytuły Stracone tytuły tytuły wagi super średniej
1 Stany Zjednoczone Andre Ward 2 (3*) 2 (3*) 0 0 0 6* 1 0 WBA
2 Anglia Carl Froch 3 2 1 0 0 4 1 1 WBC
3 Jamajka Glen Johnson 1 1 0 0 1 3 0 0 --
4 Niemcy Arthur Abraham 3 1 2 0 1 3 0 0 --
5 Stany Zjednoczone Allan Green 2 0 2 0 0 0 0 0 --
n/a Dania Mikkel Kessler^ 2 1 1 0 0 2 1 1 (2*) --
n/a Stany Zjednoczone Andre Dirrell^ 2 1 1 0 0 2 0 0 --
n/a Stany Zjednoczone Jermain Taylor^ 1 0 1 0 0 0 0 0 --

^ Zawodnik wycofany

  • Andre Ward stoczył dwie walki które wygrał ale przyznano mu dwa punkty z powodu wycofania się Andre Dirella.
  • Mikkel Kessler stracił jeden tytuł, zdobył jeden tytuł oraz zwakował tytuł w chwili rezygnacji z turnieju z powodu kontuzji

Pojedynki poza turniejem[edytuj | edytuj kod]

W ramach umowy z Showtime pięściarze mogą stoczyć pojedynki poza turniejem pod warunkiem że nie będą kolidowały z terminami turnieju. podczas etapu trzeciego. Już w kwalifikacjach do półfinału wycofał się Andre Dirrell więc zapadła decyzja, aby Andre Ward stoczył pojedynek z Sakio Bika w pojedynku nie-turniejowym.

Po zakończonych rozgrywkach grupowych Arthur Abraham zdecydował się na nie-turniejową walkę z chorwackim bokserem Stjepan Bozic która odbyła się przed półfinałem z Andre Wardem

Data Zawodnik Wynik Zawodnik Miejsce Tytuły
27 listopada 2010 T Andre Ward UD N Sakio Bika Oakland, Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Ward obronił pas WBA
12 lutego 2011 T Arthur Abraham TKO (2) 1:01 N Stjepan Božić Muelheim, Niemcy Niemcy brak

Finały[edytuj | edytuj kod]

Półfinały[edytuj | edytuj kod]

Data Zawodnik Wynik Zawodnik Miejsce Tytuły
14 maja 2011 T Andre Ward UD N Arthur Abraham Carson, Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone WBA
4 czerwca 2011 T Carl Froch MD N Glen Johnson New Jersey, Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone WBC

Finał[edytuj | edytuj kod]

Data Zawodnik wynik Zawodnik Miejsce Tytuły
17 grudnia 2011 T Andre Ward UD N Carl Froch Atlantic City WBA & WBC

Przypisy[edytuj | edytuj kod]