Glen Johnson (bokser)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Glen Johnson
{{{nazwa}}}
Pseudonim Road Warrior, Gentleman
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1969
Clarendon
Obywatelstwo Jamajka Jamajka
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa półciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 71
Zwycięstwa 51
Przez nokauty 35
Porażki 18 (1 KO)
Remisy 2
Nieodbyte 0

Glengoffe Donovan Johnson (ur. 2 stycznia 1969 w Clarendon) – jamajski bokser.

Startował w wagach średniej i super średniej, ale największe sukcesy odniósł w kategorii półciężkiej. Wygrał pierwsze 32 walki zawodowe, zanim został pokonany w 1997 przez Bernarda Hopkinsa w pojedynku o pas IBF w wadze średniej. Następny okres kariery miał mniej udany, 27 listopada 1999 uległ Svenowi Ottke w pojedynku o pas IBF w wadze super średniej. ale w 2003 zremisował, a w 2004 wygrał z Clintonem Woodsem zdobywając wakatujący pas IBF a w pierwszej obronie 25 września 2004 ciężko znokautował w dziewiątej rundzie Roya Jonesa Juniora. Walka ta została uznana przez amerykański Ring Magazine za sensację roku.

W tym samym roku pokonał w obronie tytułu Antonio Tarvera. Został uznany przez Ring Magazine najlepszym zawodnikiem roku 2004. W następnym roku stracił tytuł w rewanżowej walce z Tarverem. W 2006 zdobył tytuł mistrza świata mniej znaczącej organizacji IBA w wadze półciężkiej po wygranej walce z Jamajczykiem Richardem Hillem, a później przegrał po wyrównanej walce walkę o mistrzostwo IBF w tej samej kategorii z Clintonem Woodsem.

16 maja 2007 pokonał Montella Griffina w walce, która była eliminacją do walki o tytuł mistrza świata IBF. Po dwóch kolejnych zwycięskich pojedynkach 12 kwietnia 2008 zmierzył się z Chadem Dawsonem ulegając jednogłośną decyzją sędziów. Po dwóch kolejnych zwycięskich pojedynkach 7 listopada 2009 doszło do rewanżu z Chadem Dawsonem ponownie ulegając jednogłośnie na punkty. 5 lutego 2010 pokonał przez techniczny nokaut w szóstej rundzie Yusafa Macka zyskując status oficjalnego pretendenta do pasa IBF w wadze półciężkiej który był w posiadaniu Tavorisa Clouda. Do mistrzowskiego pojedynku doszło 7 sierpnia 2010 w którym Johnson uległ jednogłośną decyzją.

Uczestnik turnieju Super Six dla którego powrócił do wagi super średniej i zastąpił Mikkela Kesslera w fazie grupowym w którym znokautował w ósmej rundzie Allana Greena co wystarczyło by awansował do półfinału w którym odpadł po porażce z Carlem Frochem gdzie stawką pojedynku był również należący do Brytyjczyka pas WBC[1]. W następnej walce Johnson przegrał w pojedynku o pas IBF wagi super średniej z Lucianem Bute.

13 lipca 2012 przegrał jednogłośnie na punkty z Andrzejem Fonfarą i ogłosił zakończenie kariery[2]. Zmierzył się jednak 15 grudnia tego roku z George'em Grovesem o tytuł mistrza Wspólnoty Narodów w wadze super średniej, przegrywając jednogłośnie na punkty[3].

Poprzednik
Antonio Tarver
(Wakat)
Mistrz świata wagi półciężkiej IBF
6 lutego 2004 - grudzień 2004
(pozbawiony)
Następca
Clinton Woods

Przypisy

  1. Froch wypunktował Johnsona (pol.). ringpolska.pl.
  2. "Road Warrior" Glen Johnson Retires, Fan Reaction (ang.). yahoo!.sports. [dostęp 2012-07-21].
  3. George Groves beats veteran Glen Johnson on points (ang.). BBC Sport, 2012-12-15. [dostęp 2013-01-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons