Szkuta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Model dawnej szkuty żaglowej, zbiory Centralnego Muzeum Morskiego w Gdańsku

Szkuta – beznapędowy statek (dawniej żaglowy), płaskodenny, pozbawiony pokrycia w postaci pokładu. Szkuta jest przeznaczona przede wszystkim do transportu śródlądowego ładunków masowych (jednorazowo ładuje się na jej pokład do 100 ton, np. zboża). Transportowano nią również np. powozy[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W przeszłości powszechnie używana do transportu na żeglownej części Wisły. Szkuta miała konstrukcję złożoną z wręg dębowych i sosnowych oraz dębowego lub sosnowego poszycia burt. Dziób statku posiadał zakrzywioną do góry sztabę. Pośrodku umocowany był maszt. Na rufie znajdowała się budka szyperska. Szkutę obsługiwało 16–20 flisaków, po dwóch przy każdym wiośle.

Słowo 'Szkuta' jest w języku polskim źródłosłowem dla szkutnictwa – dziedziny rzemiosła zajmującej się budową łodzi, jachtów lub kutrów z drewna lub tworzyw sztucznych.

Szkuta Czerska[edytuj | edytuj kod]

W 2008 w Czersku na terenie starorzecza Wisły odkryto ok. 30-metrowy wrak szkuty pochodzącej z XV wieku[2]. W 2018 planowane jest wydobycie wraku i przekazanie go do konserwacji[3]. Prace nad jego wydobyciem rozpoczęły się w sierpniu 2018[4]. Na potrzeby konserwacji wybudowano specjalną pracownię w Rybnie koło Sochaczewa[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Milewski: Życie uliczne niegdysiejszej Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 2013, s. 90. ISBN 978-83-244-0310-3.
  2. Pierwszy wrak szkuty wiślanej odkryty. nmm.pl, 2009-09-04. [dostęp 30 marca 2018].
  3. Wyciągną czerską szkutę. przegladpiaseczynski.pl, 2018-03-28. [dostęp 30 marca 2018].
  4. Wyjątkowe znalezisko archeologiczne nad Wisłą. Wykopano największą w tej części Europy łódź z XV wieku. warszawa.wyborcza.pl, 2018-08-22. [dostęp 23 sierpnia 2018].
  5. Zabytkowa łódź pośród jabłoni. Do wydobycia szykowali się dziewięć lat. tvnwarszawa.tvn24.pl, 2018-08-27. [dostęp 2 września 2018].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Furmaga, Józef Wójcicki: Mały słownik morski. Gdynia: Mitel International Ltd, 1993. ISBN 83-85413-73-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]