Szparag pierzasty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szparag pierzasty
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd liliopodobne (≡ jednoliścienne)
Rząd szparagowce
Rodzina szparagowate
Rodzaj szparag
Gatunek szparag pierzasty
Nazwa systematyczna
Asparagus setaceus (Kunth) Jessop
[3]
Synonimy
  • Asparagus plumosus Baker

Szparag pierzasty (Asparagus setaceus) – gatunek rośliny z rodziny szparagowatych (Asparagaceae). Pochodzi z Afryki Południowej (Kenia, Południowa Afryka, Zambia), jest uprawiany w wielu krajach świata jako roślina ozdobna[4]. Potocznie nazywany bywa „paprotką”[5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Liście
bardzo drobne, igiełkowate liście.
Kwiaty
białe, drobne i niepozorne.
Owoce
czerwone jagody[5].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna: uprawiana głównie na zieleń ciętą w bukieciarstwie, oraz jako roślina pokojowa. Jej głównym walorem ozdobnym są drobne, żywozielone, igiełkowate liście. W Polsce często uprawiana jest w szklarniach, również w zimie[6].

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Wymagania: roślina toleruje miejsca gorzej oświetlone, jednak intensywniejsze oświetlenie powoduje szybszy wzrost. Temperatura wymagana mieści się w przedziale 8–21 °C. W lecie wymaga dużo wody, 2–3 razy w tygodniu w zależności od stanowiska, nie można dopuścić ani do przesuszenia bryły korzeniowej ani do jej zalania – w obu przypadkach roślina żółknie i gubi maleńkie listki. Przy uprawie na zieleń ciętą wymaga intensywnego nawożenia[6].
  • Sposób uprawy: właściwie podlewany może wytworzyć w sezonie 12 nowych pędów. Przesadzać należy w zależności od siły wzrostu, przeciętnie raz do roku. Asparagus nie jest wymagającą rośliną i zadowoli się standardową mieszanką, choć niewielki dodatek ziemi gliniastej bardzo jej służy. Rozmnaża się go za pomocą podziału bryły korzeniowej lub z nasion w kwietniu. Początkowo młode rośliny rosną bardzo powoli. Od wysiewu nasion do pikowania zwykle 5-7 miesięcy. Roślina jest bardzo odporna. Jeżeli zdarzy się przesuszenie rośliny tak, że straci wszystkie liście, należy podlać, a nowe pędy prawdopodobnie się pojawią. W razie ataków mszyc, czy innych szkodników, lepiej ścinać pędy przy samej ziemi i wyrzucić razem ze szkodnikami. Asparagus dość silnie reaguje na środki chemiczne i bardzo trudno bez zniszczenia rośliny pozbawić ją szkodników[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2009-06-12] (ang.).
  3. The Plant List. [dostęp 2013-01-30].
  4. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2013-01-30].
  5. a b David Longman: Pielęgnowanie roślin pokojowych. Warszawa: PWR i L, 1997. ISBN 83-09-01559-3.
  6. a b c Bolesław Chlebowski, Kazimierz Mynett: Kwiaciarstwo. Warszawa: PWRiL, 1983. ISBN 83-09-00544-X.