Sztych (broń)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sztych

Sztych (niem. Ort) – ostre zakończenie głowni broni białej. Stanowi zazwyczaj trzecią część długości głowni, najbardziej oddaloną od rękojeści[1].

Potocznie sztychem określa się niekiedy „pchnięcie” - cios polegający na dźgnięciu oponenta sztychem broni białej w trakcie walki wręcz. Etymologia tego określenia związana jest z wpływem języka niemieckiego gdzie pchnięcie określa się jako Stich.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michał Gradowski, Zdzisław Żygulski: Słownik uzbrojenia historycznego. Warszawa: PWN, 2010, s. 4-5. ISBN 978-83-01-16260-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]