Zbrocze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pruski bagnet z wyraźnie widocznym zbroczem
Puukko ze zbroczem na głowni.

Zbrocze – szerokie, płytkie wgłębienie wzdłuż głowni broni siecznej, na długość do połowy lub nieco dalej głowni, np. miecza. Zbrocze zwiększenia sztywność głowni i zmniejsza jej ciężar, jednak jednocześnie zwiększa podatność głowni na złamanie. Zbrocze może występować podwójne, a nawet potrójne. Bruzdą, bruzdeczką nazywa się wąskie zbrocze, najmniejsze zbrocze dekoracyjne jest nazywane struziną.

Błędnie uważa się, że podczas walki spływała nim krew, jest to jednak element konstrukcyjny - technologiczny.

Miecz ze zbroczem.
Żłobienia w przekrojach głowni: B z wyraźnym zbroczem, C ze struziną w grzbiecie, D ze zbroczem i bruzdą, E z podwójną struziną

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]