T-495

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
T-495
Jednostka bliźniacza – „Mujo Ulkinaku” w 2007 r.
Jednostka bliźniacza – „Mujo Ulkinaku” w 2007 r.
Klasa trałowiec
Typ 254K
Oznaczenie NATO T43 Class
Historia
Stocznia Nr 363, Leningrad
Położenie stępki 26 października 1953
Wodowanie 22 czerwca 1954
 MW ZSRR
Nazwa T-495
Wejście do służby 16 września 1954
 Albania
Nazwa 152, 460, 741, AS-342, 227, M-222, M-112
Wejście do służby 23 listopada 1960
Wycofanie ze służby 2011
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 500 ton
normalna: 535 t
pełna: 569 t
maksymalna: 602 t
Długość 58 metrów całkowita
54 m na KLW
Szerokość 8,5 m
Zanurzenie 2,3 m
Napęd
2 silniki Diesla 9D o łącznej mocy 2200 KM
2 śruby
Prędkość 14 węzłów
Zasięg 3800 Mm przy prędkości 10 węzłów
Uzbrojenie
4 działka kal. 37 mm V-11 L/70 (2 x II)
8 wkm kal. 12,7 mm (4 x II)
2 mbg BMB-1, 8-16 min
Wyposażenie
trał kontaktowy MT-2
trał magnetyczny TEM-52
2 trały akustyczne BAT-2
sonar Tamir-10
radary Lin’, Rym-K
Załoga 68

T-495radziecki, a następnie albański trałowiec z okresu zimnej wojny, jeden z dwóch zakupionych przez Albanię trałowców proj. 254K. Okręt został zwodowany 22 czerwca 1954 roku w stoczni numer 363 w Leningradzie, a do służby w Marynarce Wojennej ZSRR przyjęto go 16 września 1954 roku pod nazwą T-495. W 1960 roku jednostka została zakupiona przez Albanię i weszła w skład Marynarki Wojennej tego państwa 23 listopada 1960 roku. Okręt, oznaczony w ciągu wieloletniej służby numerami 152, 460, 741, AS-342, 227, M-222 i M-112, w 1997 roku wpłynął nielegalnie na włoskie wody terytorialne i został internowany w Brindisi, a w 2011 roku został skreślony z listy albańskiej floty.

Projekt i budowa[edytuj]

Prace nad pełnomorskim trałowcem bazowym rozpoczęły się w ZSRR w 1943 roku, na bazie doświadczeń z budowy i eksploatacji trałowców proj. 58 i proj. 263[1]. Początkowo projektem zajmowało się biuro konstrukcyjne CKB-370, następnie CKB-17, a ostateczną koncepcję jednostki opracowało CKB-363 w 1946 roku[1]. Nowe okręty miały być zdolne do określania granic pól minowych i ich likwidacji, prowadzenia trałowań kontrolnych i rozpoznawczych, torowania przejść w polach minowych, eskortowania za trałami innych jednostek i stawiania min[1]. W 1947 roku rozpoczęto produkcję seryjną, budując łącznie ok. 180 okrętów w wersjach 254, 254K, 254M i 254A[1].

T-495 zbudowany został w stoczni numer 363 w Leningradzie[2]. Stępkę okrętu położono 26 października 1953 roku, został zwodowany 22 czerwca 1954 roku, a do służby w Marynarce Wojennej ZSRR wszedł 16 września 1954 roku[2].

Dane taktyczno-techniczne[edytuj]

Okręt był dużym, pełnomorskim trałowcem[3]. Długość całkowita wynosiła 58 metrów (54 metry na konstrukcyjnej linii wodnej), szerokość 8,5 metra i zanurzenie 2,3 metra[2][4][a]. Wyporność standardowa wynosiła 500 ton, normalna 535 ton, pełna 569 ton, a maksymalna 602 tony[3][b]. Okręt napędzany był przez dwa turbodoładowane czterosuwowe silniki Diesla 9D o łącznej mocy 2200 koni mechanicznych (KM)[2][3]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 14 węzłów (maks. 8,3 węzła podczas trałowania)[2][3]. Zasięg wynosił 2200 Mm przy prędkości 14 węzłów, 3800 Mm przy 10 węzłach i 1500 Mm z trałem przy prędkości 7 węzłów[4]. Autonomiczność wynosiła 7 dób[4].

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki stanowiły cztery działka kal. 37 mm L/70 V-11 (2 x II), z zapasem 1000 sztuk amunicji na lufę oraz osiem karabinów maszynowych kal. 12,7 mm L/79 (4 x II), z zapasem 2000 sztuk amunicji na lufę[2][4]. Broń ZOP stanowiły dwa miotacze bomb głębinowych BMB-1 (z zapasem 10 bomb głębinowych B-1[4]. Ponadto okręt mógł przenosić 8 min typu AMD-1000 (lub zamiennie 10 typu KB-3 lub 16 wz. 08/39)[2][4]. Wyposażenie uzupełniały trały: trał kontaktowy MT-2, trał magnetyczny TEM-52 i dwa trały akustyczne BAT-2[2]. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało sonar Tamir-10 oraz radary Lin’ i Rym-K[2][4].

Załoga okrętu składała się z 68 oficerów, podoficerów i marynarzy[2][c].

Służba[edytuj]

T-495 służył we Flocie Bałtyckiej do sierpnia 1960 roku, kiedy został zakupiony przez Albanię (wraz z bliźniaczą jednostką T-484)[2][5]. Trałowiec przyjęto w skład Marynarki Wojennej tego państwa 23 listopada 1960 roku[2]. Okręt oznaczony był w ciągu wieloletniej służby numerami 152, 460, 741, AS-342, 227, M-222 i M-112[2]. 17 marca 1997 roku okręt (oznaczony wówczas numerem burtowym AS-342) wpłynął nielegalnie na włoskie wody terytorialne i został internowany w Brindisi (jednostka została zwrócona Albanii pod koniec roku)[2]. Okręt został skreślony z listy floty w 2011 roku[2][d].

Uwagi

  1. Conway's All the World's Fighting Ships 1947–1995 podaje, że zanurzenie wynosiło 2,15 m[3].
  2. R. Rochowicz podaje, że wyporność pełna wynosiła 596 ton[4], zaś Navypedia podaje wyporność standardową 510 ton i normalną 577 ton[2].
  3. R. Rochowicz podaje 77 osób[4].
  4. Conway's All the World's Fighting Ships 1947–1995 podaje, że okręt wycofano ze służby w 1991 roku[5].

Przypisy

  1. a b c d Robert Rochowicz. Trałowce projektu 254. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 2/1998 (9). s. 27. 
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p Ivan Gogin: NO151 minesweepers (1953-1954/1960) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-02-15].
  3. a b c d e Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: 1996, s. 421.
  4. a b c d e f g h i Robert Rochowicz. Trałowce projektu 254. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 2/1998 (9). s. 30. 
  5. a b Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: 1996, s. 2.

Bibliografia[edytuj]

  • Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: Naval Institute Press, 1996. ISBN 1557501327. (ang.)
  • Ivan Gogin: NO151 minesweepers (1953-1954/1960) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-02-15].
  • Robert Rochowicz. Trałowce projektu 254. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 2/1998 (9). Magnum-X, Warszawa. ISSN 1426-529X.