Tadeusz Kałasa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Kałasa
Data i miejsce urodzenia 17 września 1917
Warszawa
Data i miejsce śmierci 4 czerwca 2012
Warszawa
Poseł VIII kadencji Sejmu PRL
Okres od 23 marca 1980
do 31 sierpnia 1985
Przynależność polityczna Stronnictwo Demokratyczne
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi

Tadeusz Marian Kałasa (ur. 17 września 1917 w Warszawie, zm. 4 czerwca 2012 tamże[1]) – polski rzemieślnik (piekarz i cukiernik), działacz społeczny, poseł na Sejm PRL VIII kadencji (1980–1985), właściciel piekarni przy ul. Polnej i Racławickiej w Warszawie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wywodził się ze znanej warszawskiej rodziny piekarzy – był synem Janiny Heleny i Aleksandra Kałasów[2][3]. W młodości uczył się w Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie, po czym praktykował w zawodzie piekarskim i cukierniczym (uzyskał tytuł czeladnika). W 1945 zdobył tytuł mistrza piekarskiego, a później również mistrza cukiernictwa. Prowadził własną piekarnię odziedziczoną po przodkach przy ul. Racławickiej w Warszawie, która w 1951 została upaństwowiona przez władze komunistyczne. W latach 50. zatrudniony w charakterze brygadzisty i kierownika piekarni Miejskiego Handlu Detalicznego, pracownika działu technicznego Warszawskich Zakładów Przemysłu Piekarskiego oraz technologa w Biurze Projektowania Piekarń przy stołecznym ZSS "Społem". W 1956 otworzył własną piekarnię "Kuracyjna" przy ul. Polnej w Warszawie.

Po zakończeniu II wojny światowej związany z organizacjami rzemieślniczymi (m.in. Centralnym Związkiem Rzemiosła i Krajową Radą Rzemiosła), był członkiem ich najwyższych władz. W latach 70. kierował m.in. Radą Izby Rzemieślniczej w Warszawie[4]. W Stronnictwie Demokratycznym działał od 1948. Podczas XI Kongresu wybrany w skład Centralnego Komitetu oraz do prezydium (do 1981). Pełnił obowiązki ławnika Sądu Wojewódzkiego dla Miasta Warszawy (1966–1974). W 1980 uzyskał mandat posła na Sejm PRL VIII kadencji z okręgu Praga-Północ. Zasiadał w Komisjach: Górnictwa, Energetyki i Chemii, Rolnictwa i Przemysłu Spożywczego (później: Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa), Handlu Wewnętrznego, Drobnej Wytwórczości i Usług (Rynku Wewnętrznego, Drobnej Wytwórczości i Usług) oraz Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy – Ordynacja Wyborcza do Sejmu PRL. W latach 1985–1989 był członkiem Trybunału Stanu z nominacji SD.

Pracował nadal w zawodzie do późnego wieku. Odzyskał rodzinną piekarnię przy ul. Racławickiej w Warszawie, w której pracują również jego synowie Aleksander i Krzysztof oraz córka Jadwiga (Milej), sam prowadził piekarnię przy ul. Polnej.

Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy[5] oraz Krzyżami Komandorskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nekrolog w "Gazecie Wyborczej"
  2. "Życie Warszawy, nr 202 z 26–27 sierpnia 1978, s. 11 (nekrolog Janiny Kałasy)
  3. "Życie Warszawy", nr 204 z 29 sierpnia 1978, s. 10 (nekrolog Janiny Kałasy)
  4. Iwona Porczak, Leciwa wiekiem – młoda duchem. 70. urodziny Mazowieckiej Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości, "Rzemieślnik", nr 40 (2419), 3 października 1999, s. 3
  5. Lista odznaczonych, "Kurier Polski", nr 146 z 30 lipca 1985, s. 2
  6. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]