Ulica Polna w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Polna
Śródmieście
Długość: 0,9km
Budynek Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej m. st. Warszawy (nr 1)
Budynek Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej m. st. Warszawy (nr 1)
Przebieg
Ikona ulica rondo.svg światła pl. Unii Lubelskiej
Ikona ulica z prawej.svg 155m ul. Zoli
Ikona ulica z prawej.svg 375m ul. Oleandrów
Ikona ulica koniec T.svg 500m ul. L. Kaczyńskiego
Ikona ulica przerwana.svg przerwa w ciągłości ulicy
Ikona ulica początek T.svg światła 640m ul. Waryńskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 745mm ul. Jaworzyńska/ul. J.R.Podoskich
Ikona ulica rondo.svg 920m pl. Politechniki
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica  Polna
ulica Polna
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica  Polna
ulica Polna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica  Polna
ulica Polna
Ziemia52°13′00,0″N 21°01′01,4″E/52,216667 21,017056
Ulica Polna przy placu Politechniki

Ulica Polna – ulica w Śródmieściu Warszawy.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Ulica Polna biegnie od placu Unii Lubelskiej w kierunku północnym do placu Politechniki. Spotyka i krzyżuje się z następującymi ulicami i placami:

Ze względu na przemiany w układzie urbanistycznym i komunikacyjnym tej części miasta, jakie miały miejsce po II wojnie światowej, ulica nie tworzy w tej chwili jednego ciągu. Przecina ją Trasa Łazienkowska i ulica Waryńskiego[1]. Na odcinku północnym ulica jest częściowo jednokierunkowa, ruch od skrzyżowania z ulicą Jaworzyńską jest możliwy wyłącznie w stronę ronda Jazdy Polskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica Polna powstała jako droga biegnąca wzdłuż wytyczonego około 1770 wału miejskiego, będącego granicą miasta. Wał ten został zniwelowany w drugiej połowie XIX wieku. Wtedy też ulicę uregulowano i nadano jej obecną nazwą nawiązującą do topografii okolicy i sąsiedniego Pola Mokotowskiego[2].

Do dzisiaj jest jednak wyraźnie widoczna wyznaczona wcześniej granica ścisłej zabudowy miasta - wielkomiejskie kamienice po wschodniej stronie ulicy i swobodna, znacznie nowsza zabudowa po stronie zachodniej. W 1887 na miejscu dawnego placu ćwiczeń rosyjskiej kawalerii powstał tor wyścigów konnych, który niedługo przed II wojną światową przeniósł się na Służewiec (Tor wyścigów konnych Służewiec). Na początku XX wieku ulica w swojej wschodniej pierzei zabudowana została nowoczesnymi kamienicami; kolejne powstawały w okresie międzywojennym.

Około 1892 na działce położonej w klinie ulic Polnej i Marszałkowskiej wzniesiono zespół zabudowań fabryki dywanów Towarzystwa Akcyjnego Markus Baender i S-ka (od 1908 działającego pod nazwą Towarzystwa Akcyjnego Warszawskiej Fabryki Dywanów)[3]. W latach 1927–1929 wzniesiono tam (z wykorzystaniem części gmachu głównego fabryki) nowoczesny budynek Domu Prasy, zaprojektowany przez Maksymiliana Goldberga i Hipolita Rutkowskiego[4].

Ok. 1925 pod nr 30 wzniesiono budynek w kształcie rotundy, zaprojektowany przez Juliusza Nagórskiego, w którym mieściła się cukiernia i kawiarnia Lardellego[5].

W 1930 roku północny fragment ulicy został wyodrębniony jako ulica Noakowskiego.

W 1944 zabudowa ulicy została częściowo zniszczona.

W okresie powojennym dla ulicy zaszły bardzo poważne zmiany. Przebicie ulicy Waryńskiego, a później Trasy Łazienkowskiej spowodowało rozcięcie ulicy na dwie części. Wschodnia strona ulicy zachowała większość przedwojennej zabudowy. Po zachodniej stronie ulicy powstawały nowe obiekty, głównie budynki Politechniki Warszawskiej. W latach PRL przy ulicy mieściło się targowisko warzywne i owocowe, gdzie dostępne były produkty nieosiągalne w sklepach.

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

  • Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej m. st. Warszawy (nr 1)
  • XXVII Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Czackiego (nr 5)
  • Technikum Kinematograficzno-Komputerowe im. Krzysztofa Kieślowskiego (nr 7)
  • Ośrodek Sportu i Rekreacji Dzielnicy Śródmieście (nr 7a)
  • Muzeum Marii Dąbrowskiej (w dawnym mieszkaniu pisarki, nr 40 m. 31)
  • zabytkowa kamienica z 1900 (nr 42)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Kasprzycki, Korzenie miasta: warszawskie pożegnania 1, Warszawa: Wydawn. Veda, 1996, s. 209-210, ISBN 83-85584-45-5 [dostęp 2016-11-30].
  2. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 173. ISBN 978-83-62189-08-3.
  3. Jarosław Zieliński: Alas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 10 Mackiewicza-Mazowiecka. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2004, s. 179. ISBN 83-88372-28-9.
  4. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1918-1939. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2006, s. 53. ISBN 83-60350-00-0.
  5. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 655. ISBN 83-01-08836-2.