Tadeusz Mikulski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Mikulski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 17 stycznia 1909
Chobotów
Data i miejsce śmierci 26 sierpnia 1958
Wrocław
profesor nauk historycznych
Specjalność: literatura
Alma Mater Uniwersytet Warszawski, Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1932
Uniwersytet Jagielloński
Habilitacja 1946
Uniwersytet Wrocławski
Profesura 1947
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Nagroda miasta Wrocławia
Nagroda Państwowa II stopnia
Ten artykuł dotyczy Tadeusza Mikulskiego. Zobacz też: Tadeusz Mikulski (burmistrz).

Tadeusz Mikulski (ur. 17 stycznia 1909 w Chobotowie, obwód tambowski w Rosji, zm. 26 sierpnia 1958 we Wrocławiu) – polski historyk literatury, śląskoznawca, eseista, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego.

W 1920 przyjechał do Polski[1]. Uczył się w toruńskim gimnazjum. Publikował w prasie już od roku 1926, w wieku 17 lat. Od roku 1927 studiował na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, następnie, od 1929 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim, pod opieką Ignacego Chrzanowskiego, gdzie w 1932 uzyskał stopień doktora filozofii. W latach 1932-1936 pracował w dziale starych druków Biblioteki Narodowej. Od 1936 roku był asystentem Juliana Krzyżanowskiego na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1937-1938 wyjechał na stypendium naukowe do Paryża.

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939, a także obrony Warszawy. Podczas okupacji żołnierz Armii Krajowej, brał udział w tajnych kompletach. Walczył w powstaniu warszawskim (miał pseudonim "Krasicki"). Po powstaniu dostał się do niewoli niemieckiej.

Od 20 listopada 1945 pracował na Uniwersytecie Wrocławskim, w 1946 został habilitowany, w 1947 nadano mu tytuł profesora tejże uczelni. Jest współzałożycielem Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk. Od 1953 był redaktorem naczelnym „Pamiętnika Literackiego”. W latach 1947–1952 był jednym z redaktorów „Zeszytów Wrocławskich”.

W 1948 otrzymał nagrodę im. miasta Wrocławia, w 1951 – nagrodę naukową II stopnia. Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1951)[2].

W 1959 ufundowano nagrodę naukową im. Tadeusza Mikulskiego, przyznawaną przez Komitet Nauk o Literaturze Polskiej PAN.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1950 – Spotkania wrocławskie
  • 1956 – Ze studiów nad oświeceniem
  • 1960 – W kręgu oświeconych
  • 1961 – Temat Wrocław
  • 1964 – Rzeczy staropolskie
  • 1976 – Miniatury krytyczne

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Słownik biograficzny historii Polski. Wrocław, Warszawa, Kraków: Zakład Narodowy im. Ossolińskich Wydawnictwo, 2005, s. 1767. ISBN 83-04-04692-X.
  2. M.P. z 1951 r. Nr 74, poz. 1007.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Księga wspomnień. O zmarłych pracownikach powojennej polonistyki wrocławskiej, red. M. Ursel, Wrocław 2002
  • Z. Hierowski, O Tadeuszu Mikulskim i jego "Spotkaniach wrocławskich, [w:] T. Mikulski, Spotkania wrocławskie, Katowice 1966 (wyd. 3)