Tenacious D

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tenacious D
Ilustracja
Tenacious D, 2016
Rok założenia 1994
Pochodzenie Los Angeles
Gatunek hard rock[1], heavy metal[1], comedy rock[1]
Wytwórnia płytowa Epic Records, Columbia Records
Powiązania Trainwreck
Strona internetowa

Tenacious D (znani jako „The D”) – amerykański zespół rockowy, założony przez muzyków/aktorów Kyle’a Gassa i Jacka Blacka. Ich styl łączy rock z innymi stylami muzycznymi takimi jak folk metal, comedy rock i country rock. Są znani z ich rytmicznego klasycznego rocka i wulgarnej komedii. Zespół zdobył pierwszy rozgłos w roku 1999 kiedy zagrali w serialu pod tytułem Tenacious D w HBO, w którym Jack Black i Kyle Gass próbowali stworzyć The D (The Greatest Band in the World).

Historia[edytuj]

Jack Black, 2016

Początki[edytuj]

Jack Black spotkał 24-letniego Kyle’a Gassa kiedy miał 16 lat w Los Angeles w roku 1985, kiedy byli członkami grupy teatralnej „The Actors' Gang”. Black i Gass nie mogli siebie znieść, ale z biegiem czasu rozpracowali swoje różnice. Później Gass nauczył Blacka gry na gitarze i założyli zespół. Od kiedy obydwaj potrafili śpiewać i grać na gitarze, Black stał się głównym wokalistą a Gass głównym gitarzystą. Nazwa zespołu jest zaczerpnięta ze słów komentatora sportowego Marva Alberta, „tenacious d.”, czyli „zacięta o.” (obrona), termin określający agresywne krycie w koszykówce.

Seriale telewizyjne (1997–2000)[edytuj]

W 1997 HBO wypuściło dwa epizody Tenacious D w telewizji. Następne 4 epizody nie były publikowane aż do 1999 roku. Program był o trudnych początkach zespołu starającego się wejść na rynek muzyczny. Sześć odcinków zawierało utwory, które później zostały nagrane ponownie, stając się częścią pierwszego albumu, a także utwory, które nie zostały opublikowane do dzisiejszego dnia. Nazwy poszczególnych odcinków: The Search for Inspirado, Angel in Disguise, Death of the Dream, The Greatest Song in the World, The Fan i Road Gig.

Pierwszy album (2001–2003)[edytuj]

Kyle Gass, 2016

Tenacious D wydało Tenacious D (#38 w Wielkiej Brytanii), w 2001. Do pierwszego albumu poprosili o pomoc głównego wokalistę zespołu Foo FightersDave’a Grohla do gry na perkusji, klawiszowca Page’a McConnella z Phish, gitarzystę Warrena Fitzgeralda z The Vandals, i basistę Steve’a McDonalda. The Dust Brothers wyprodukowali album. Większość utworów bazuje na mało popularnym serialu emitowanym w telewizji HBO.

Kilka utworów z tego albumu jest skitami, w których Jack i Kyle przechodzą pewnego rodzaju kreatywny proces albo przedstawiają argumenty, które prowadzą do następnej piosenki. Większość skitów zostało zaczerpniętych z ich show, zawierają więc unikatowy absurdalny humor.

Pierwszym singlem z tego albumu był „Wonderboy”, który stał się popularny w rockowych stacjach radiowych, zaś drugim była reklamująca zespół piosenka „Tribute”, stanowiąca hołd dla „najlepszej piosenki na świecie”.

Dwa następne single zostały wypuszczone w późniejszym okresie; jeden do utworu „Dio”, który był swoistym pokłonem dla Ronniego Jamesa Dio. W utworze zawarta była prośba zwrócona w kierunku Dio, aby przestał grać rocka i pozwolił zająć jego miejsce na szczycie. Dio bardzo polubił piosenkę i pozwolił zagrać Blackowi i Gassowi w jego teledysku „Push”. Ostatnim singlem było „Fuck Her Gently”, którego teledysk był w całości animowany przez Spümcø ze studia Ren and Stimpy.

W 2003, wydali DVD zatytułowaną The Complete Masterworks, która zawierała całą serię ich serialu TV, krótkie filmiki i koncert na żywo z londyńskiego Brixton Academy (nagrany 3 listopada 2002 r.).

Film i drugi album (2004–2006)[edytuj]

John Konesky, 2016

W czerwcu 2004 roku, zespół zaczął pracować nad filmem pod tytułem Tenacious D in: The Pick of Destiny. Nagrywanie filmu zaczęło się w kwietniu 2005. Reżyserem jest Liam Lynch, który był także reżyserem teledysku „Tribute”. W maju 2005 rozpoczął nagrywać utwory do ścieżki dźwiękowej do filmu, która była zarazem drugim albumem zespołu. Film pokazuje fikcyjne początki zespołu i ich wspinanie się na szczyt. Premiera odbyła się 22 listopada 2006. Ścieżka dźwiękowa została wydana 14 listopada. Na płycie gościnnie wystąpili Ronnie James Dio oraz Meat Loaf, obaj w utworze „Kickapoo”. Meat Loaf wcielił się w ojca młodego Jacka Blacka, Dio zaś w siebie samego. W filmie wystąpił również Dave Grohl, grając rolę diabła.

Rize of the Fenix (2012)[edytuj]

Kolejny album Tenacious D – Rize of the Fenix ukazał się 15 maja 2012 roku, jednak już przed premierą został opublikowany w całości na oficjalnej stronie zespołu. W nagraniu po raz kolejny pomógł Dave Grohl z Foo Fighters (perkusja), a także John Spiker (gitara basowa, klawisze) i John Konesky (gitara elektryczna).

Muzycy[edytuj]

Obecny skład zespoły
  • Jack Black – wokal prowadzący, gitara akustyczna (od 1994)
  • Kyle Gass – gitara akustyczna, wokal wspierający (od 1994)
Muzycy koncertowi
  • John Konesky – gitara elektryczna, wokal wspierający (od 2005)
  • John Spiker – gitara basowa, wokal wspierający (od 2005)
  • Scott Seiver – perkusja, instrumenty perkusyjne (od 2011)
Byli muzycy koncertowi

Pozostałe informacje[edytuj]

Scott Seiver, 2016

Filmy[edytuj]

Pierwsze pojawienie się Blacka i Gassa grających razem odbyło się w filmie Bio-Dome (1996), następnie razem pojawili się w Telemaniak (1996), Saving Silverman oraz Shallow Hal, obu wypuszczonych w 2001. W filmie Bongwater (1997) Jack Black odgrywał postać Devlina, grającego Jesus Ranch, który został później wykorzystany do jednego odcinka serialu Tenacious D. W 2005 roku zagrali w filmie Tenacious D: The Pick of Destiny, a w 2009 zagrali razem w komedii Rok pierwszy (Year One), w której jednak Gass gra tylko epizodyczną rolę.

Inne zespoły[edytuj]

Kyle Gass gra na gitarze i jest wokalistą zespołu Trainwreck, w którym występuje pod pseudonimem „Klip Calhoun”. Członkiem tego zespołu jest także JR Reed (Lee), którego można było zobaczyć w jednym z odcinków serialu Tenacious D. Reed tworzy pod pseudonimem „Darryl Donald”.

Duet Black i Gass pojawia się również w teledyskach innych zespołów muzycznych, takich jak: „Push” zespołu Dio oraz „Learn to Fly” i „Low” zespołu Foo Fighters.

Dyskografia[edytuj]

Albumy studyjne
Tytuł Dane dot. albumu Pozycja na liście Certyfikat
USA
[2]
CAN
[2]
GER
[3]
CHE
[4]
AUT
[5]
AUS
[6]
NZL
[7]
UK
[8]
Tenacious D
  • Data: 25 września 2001[9]
  • Wydawca: Epic Records
33 96 91 13 11 38
  • USA: platynowa płyta[10]
The Pick of Destiny
  • Data: 14 listopada 2006[11]
  • Wydawca: Epic Records
8 47 81 64 35 10
Rize of the Fenix
  • Data: 14 maja 2012[12]
  • Wydawca: Columbia Records
4 7 5 4 2 6 42 2
„–” oznacza, że album nie był notowany.
Single
Tytuł Rok Pozycja na liście Album
UK
[8]
AUS
[13]
NZL
[14]
Wonderboy 2002 34 48 Tenacious D
Tribute 84 4 9
POD 2006 24 The Pick of Destiny
„–” oznacza, że singel nie był notowany.
Albumy wideo
Tytuł Dane dot. albumu Certyfikat
The Complete Masterworks
  • Data: 19 listopada 2002[15]
  • Wydawca: Epic Music Video
  • USA: 6x platynowa płyta[10]
The Complete Masterworks 2
  • Data: 28 października 2008[16]
  • Wydawca: Epic Music Video
Albumy koncertowe
Tytuł Dane dot. albumu
Live
  • Data: 25 listopada 2015[17]
  • Wydawca: Columbia Records

Nagrody i wyróżnienia[edytuj]

Rok Kategoria Tytułem Nagroda Nota Źródło
2012 Service To Rock Tenacious D Kerrang! Awards Laur [18]
2013 Comeback of the Year Revolver Golden Gods Awards Laur [19]
2015 Best Hard Rock/Metal Performance "The Last in Line" Nagroda Grammy Laur [20]

Przypisy

  1. a b c Heather Phares: Tenacious D Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-07-03].
  2. a b Tenacious D Billboard Chart History (ang.). www.billboard.com. [dostęp 2016-10-31].
  3. Tenacious D/Longplay-Chartverfolgung (niem.). www.musicline.de. [dostęp 2016-10-31].
  4. Tenacious D/Longplay-Chartverfolgung (niem.). www.hitparade.ch. [dostęp 2016-10-31].
  5. Tenacious D/Longplay-Chartverfolgung (niem.). austriancharts.at. [dostęp 2016-10-31].
  6. Tenacious D Australian Albums Chart (ang.). www.australian-charts.com. [dostęp 2016-10-31].
  7. Tenacious D New Zealand Albums Chart (ang.). charts.org.nz. [dostęp 2016-10-31].
  8. a b Tenacious D UK Chart History (ang.). www.officialcharts.com. [dostęp 2016-10-31].
  9. Stephen Thomas Erlewine: Tenacious D Tenacious D review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-10-31].
  10. a b RIAA: Tenacious D (ang.). www.riaa.com. [dostęp 2016-10-31].
  11. Stephen Thomas Erlewine: Tenacious D The Pick of Destiny review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-10-31].
  12. Stephen Thomas Erlewine: Tenacious D Rize of the Fenix review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-10-31].
  13. Tenacious D Australian Singles Chart (ang.). www.australian-charts.com. [dostęp 2016-10-31].
  14. Tenacious D New Zealand Singles Chart (ang.). charts.org.nz. [dostęp 2016-10-31].
  15. Tenacious D – The Complete Master Works (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2016-10-31].
  16. The Complete Masterworks 2 (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-10-31].
  17. Tenacious D – Live (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2016-10-31].
  18. Chad Childers: 2012 Kerrang! Awards Winners (ang.). loudwire.com. [dostęp 2016-01-29].
  19. Robert Pasbani: REVOLVER GOLDEN GODS Awards 2013: Winners And Performance Highlights (ang.). www.metalinjection.net. [dostęp 2015-08-15].
  20. TENACIOUS D Wins 'Best Hard Rock/Metal Performance' GRAMMY Award (ang.). www.blabbermouth.net. [dostęp 2016-10-15].

Linki zewnętrzne[edytuj]