Test buraczkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Test buraczkowy (zwany także testem buraczanym) – to metoda mająca wedle jej zwolenników pomagać diagnozować zespół nieszczelnego jelita. Polega na spożyciu, w zależności od źródła, buraków lub soku buraczanego, a następnej obserwacji zabarwienia oddanego moczu. Mocz zabarwiony na czerwono lub buraczkowo, według niektórych źródeł ma świadczyć o nieszczelności jelit i konieczności wdrożenia diety[1][2][3].

Cząsteczka betaniny odpowiadającej za czerwono-różowe zabarwienie moczu

Zabarwienie moczu po spożyciu buraków jest powodowane przez betaninę zawartą w burakach ćwikłowych, która jest nieszkodliwa dla organizmu i po spożyciu zostaje całkowicie wydalona z moczem[4][5]. Występowanie zabarwienia moczu jest zmienne w zależności od jednostki, czasu wykonanej próby i wykazuje także zmienność intensywności zabarwienia od niewidzialnego, do intensywnego koloru buraczkowego. Barwnik buraczany jest podatny na utlenianie w silnie kwaśnym środowisku, a więc zabarwienie moczu zależy od kwasowości żołądka, okresu ekspozycji na kwaśne warunki oraz obecności substancji ochronnych, takich jak kwas szczawiowy[6][7]. Spożycie buraka ćwikłowego może także powodować zabarwienie kału na różowo lub czerwono[8][9].

Postulowane wytłumaczenie zjawiska[edytuj | edytuj kod]

Czerwone zabarwienie moczu jest wywołane obecnością niestrawionych barwinków takich jak betanina, które są wydalane z organizmu[6][7]. Barwniki są wchłaniane w jelicie grubym[6]. Belatainy są podatnymi na utlenianie wskaźnikami redox, które tracą barwę w kontakcie z kwasem chlorowodorowym, jonami żelaza i preparatami bakterii jelitowych[8]. Jednakże rola flory bakteryjnej w rozkładzie betaniny nie została jeszcze dobrze poznana[9].

Zabarwienie moczu po spożyciu buraków ćwikłowych:

- może świadczyć o niedoborze żelaza[7],

- nie ma związku z upośledzeniem pracy nerek, ani wątroby[7],

- nie jest uwarunkowane genetycznie i nie istnieje pojedynczy wariant genu rozróżniający osoby wydalające i nie wydalające czerwieni buraczanej z moczem[6][9][10].

Różne odmiany buraka cechują się specyficznymi zawartościami czerwieni buraczanej.

Intensywność zabarwienia moczu po spożyciu buraka ćwikłowego zależy od:

  • zawartości barwnika w posiłku, a więc:
    • odmiany skonsumowanego buraka ćwikłowego
    • dodatku skoncentrowanego ekstraktu z buraka ćwikłowego[6]
    • warunków przechowywania posiłku, takich jak temperatura, ekspozycja na światło słoneczne i powietrze, a także powtarzane cykle rozmrażania i zamrażania, które powodują degradację barwnika
    • objętości oddanego moczu, odpowiadającej za stężenie barwnika
  • zakwaszenia żołądka i czasu ekspozycji na soki trawienne[6][7]
  • obecności substancji takich jak kwas szczawiowy w posiłku oraz podczas przechodzenia przez układ pokarmowy
  • obecności leków wpływających na kwasowość żołądka, takich jak inhibitory pompy protonowej[6]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Słonecki. Dieta prozdrowotna.dostęp 19.07.2016
  2. Leszek Wiktor © Klimek. ZAPOMNIANA MEDYCYNA: Oczyszczanie organizmu. uleszka.uprowadzenia.cba.pl, dostęp 19.07.2016
  3. Test buraczany - szczelność jelit. 2015.12.27 dostęp 19.07.2016
  4. Food-Info.net : E-numer : E162: Czerwie buraczana, betanina, www.food-info.net [dostęp 2016-07-19].
  5. Karolina Malecka, Buraki zapobiegają nowotworom i miażdżycy. Właściwości BETANINY i BETAINY w czerwonych burakach.
  6. a b c d e f g Mitchell, S. C. (2001). "Food idiosyncrasies: beetroot and asparagus"Drug Metab. Dispos. 29 (4): 539–543. PMID 11259347.
  7. a b c d e Watts, AR; Lennard, MS; Mason, SL; Tucker, GT; Woods, HF (1993). "Beeturia and the biological fate of beetroot pigments". Pharmacogenetics 3 (6): 302–11. doi:10.1097/00008571-199312000-00004. PMID 8148871.
  8. a b Eastwood, MA; Nyhlin, H (1995). "Beeturia and colonic oxalic acid"QJM 88 (10): 711–7. PMID 7493168
  9. a b c Allergy Advisor - Beeturia Compiled by Karen du Plessis, Food & Allergy Consulting & Testing Services.
  10. McDonald, J. H. (2011). "Myths of Human Genetics: Beeturia". Baltimore, Maryland: Sparky House Publishing.