Timofiej Strokacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Timofiej Strokacz ukr. Тимофі́й Амвро́сійович Строка́ч (ur. 4 marca 1903 w Biłocerkowicy w Kraju Nadmorskim, zm. 15 sierpnia 1963 w Kijowie) – radziecki działacz komunistyczny, generał porucznik, jeden z szefów organów bezpieczeństwa Związku Radzieckiego i USRR, od czerwca 1942 szef sztabu ruchu partyzanckiego na Ukrainie, wiceminister spraw wewnętrznych ZSRR.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się i wychował w rodzinie chłopskich-migrantów w Primorskim Kraju. W latach 1919-1922 był aktywnym uczestnikiem ruchu partyzanckiego na rosyjskim dalekim wschodzie. Od roku 1924 służył w oddziałach granicznych ZSRR. W 1927 wstąpił do WKP(b).

Ukończył 2 Charkowską szkołę Pograniczną, a następnie w latach 1932 - 1933 Wyższą Pograniczną Szkołę ZPZP.

W latach 1927-1932 był szefem strażnicy Bławowieszczeńskiego i zastępcą komendanta Daurskiego Oddziału Pogranicznego. Od 1933 do 1940 był komendantem grupy manewrowej 20 Sławuckiego Oddziału Pogranicznego, zastępcą szefa 24 Oddziału Pogranicznego oraz dowódcą 162 Pułku LKSW, szefem sztabu 24 Oddziału Pogranicznego i szefem 25 Oddziału Pogranicznego.

W czasie II wojny światowej kierował batalionami szturmowymi i oddziałami partyzanckimi na Ukrainie. Uczestniczył w obronie Kijowa i Moskwy. Od jesieni 1942 był szefem Ukraińskiego Sztabu Partyzanckiego. Dowodzone przez niego jednostki doprowadziły m.in. do zastrzelenia Dmytra Klaczkiwskiego[potrzebny przypis].

Strokacz nie wydawał rozkazów działań zbrojnych przeciwko AK na Ukrainie. Sojusznicze stosunki i wspólne operacje AK i partyzantów sowieckich ułatwiły władzy sowieckiej rozbicie struktur AK po wojnie[1].

W latach 1945-1956 był zastępcą ludowego komisarza spraw wewnętrznych i ministrem spraw wewnętrznych USRR.

Od 1956 do 1957 był wiceministrem spraw wewnętrznych ZSRR, szefem Głównego Zarządu Pogranicznych i Wewnętrznych Wojsk MSW ZSRR. Po 1945 był organizatorem masowych represji przeciw ludności zachodniej Ukrainy[potrzebny przypis].

W 1957 został przeniesiony do rezerwy.

Zmarł w 1963, został pochowany na Cmentarzu Bajkowym w Kijowie[potrzebny przypis].

Odznaczenia[potrzebny przypis][edytuj | edytuj kod]

I medale.

Przypisy

  1. "Tymofij Strokacz sabotował skierowane przeciwko AK rozkazy szefa CSzPD Pantelemojna Ponomarienki i nie wydawał rozkazów o działaniach zbrojnych przeciwko "armii nacjonalistów polskich" czy o rozbijaniu i rozbrajaniu jej oddziałów . Sojusznicze stosunki i wspólne operacje AK i partyzantów sowieckich uzupełnione były dokładnym wzajemnym szpiegowaniem. Doprowadziło to do bardzo głębokiej agenturalnej infiltracji dwóch ruchów partyzanckich – polskich nacjonalistów (AK) i ukraińskich komunistów, co ułatwiło władzy sowieckiej rozbicie struktur AK po wojnie." [w:] Aleksander Gogun. Stalinowska wojna partyzancka na Ukrainie 1941-1944. BEP IPN. Warszawa 1 (11) 2007.]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]