Tomasz Chłoń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tomasz Chłoń
Chłoń Tomasz.IMG 3830.JPG
Tomasz Chłoń (2010)
Data urodzenia 29 października 1961
Ambasador RP w Słowacji
Okres od 8 stycznia 2013
do 2015
Poprzednik Andrzej Krawczyk
Następca Leszek Soczewica
Ambasador RP w Estonii
Okres od 25 lipca 2005
do 31 sierpnia 2010
Poprzednik Janusz Wróblewski
Następca Grzegorz Marek Poznański
Odznaczenia
Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia) Medal Prezydenta Republiki Słowackiej Srebrny Krzyż Zasługi

Tomasz Chłoń (ur. 29 października 1961) – polski hungarysta, dyplomata, b. ambasador RP w Estonii (2005–2010) oraz w Słowacji (2013–2015).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia w zakresie filologii węgierskiej na Uniwersytecie Warszawskim, podyplomowe studia politologiczne w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych oraz studia w zakresie integracji europejskiej na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Maastricht.

Od 1987 związany jest ze służbą dyplomatyczną. W latach 1990–1991 wchodził w skład zespołu realizującego wprowadzenie ruchu bezwizowego z państwami zachodnimi. Od 1991 pełnił funkcję sekretarza ds. politycznych i prasowych Ambasady RP w Helsinkach, a w latach 1996–1997 był zastępcą ambasadora. Od 1997 kierował wydziałem w Departamencie Polityki Bezpieczeństwa MSZ. Brał udział w pracach zespołu negocjującego zmiany w Traktacie o konwencjonalnych siłach zbrojnych w Europie.

Od 1998 do 2003 pracował w Stałym Przedstawicielstwie RP przy NATO. Reprezentował Polskę w Komitecie Politycznym Sojuszu. Był jednym z negocjatorów porozumienia powołującego Radę NATO-Rosja. Po powrocie do kraju ponownie kierował wydziałem w Departamencie Polityki Bezpieczeństwa, a od 2004 pełnił obowiązki wicedyrektora Departamentu Systemu Narodów Zjednoczonych i Problemów Globalnych.

Od 2005 do 2010[1] pełnił funkcję ambasadora RP w Estronii. W listopadzie 2011 otrzymał nominację na ambasadora ad personam[2]. Do 2013 kierował Sekretariatem Ministra w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. 8 stycznia 2013 został mianowany ambasadorem RP w Słowacji[3], którym był do 2015. Po zjechaniu z Bratysławy był pełnomocnikiem ministra przygotowującym szczyt NATO w Warszawie (odwołany cztery miesiące przed szczytem). Od 2017 pracuje w biurze NATO w Moskwie[4].

Jest autorem publikacji: Droga Finlandii do Unii Europejskiej, Rosja bliżej NATO i Polska na forum ONZ oraz artykułów w prasie fińskiej.

Biegle włada językami: angielskim, fińskim i węgierskim. Posługuje się także estońskim, francuskim i rosyjskim[5].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M.P. z 2010 r. Nr 70, poz. 875
  2. Ordery i odznaczenia z okazji Dnia Służby Zagranicznej, prezydent.pl z 16 listopada 2011.
  3. M.P. z 2013 r. Nr 0, poz. 85
  4. Niebezpiecznie w Bezpieczeństwie, „Przegląd”, 17 kwietnia 2017 [dostęp 2018-08-14] (pol.).
  5. Zapis posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych /nr 254/ Biuletyn nr: 4728/IV, 15 czerwca 2005.
  6. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-12-15].
  7. Zapis przebiegu posiedzenia komisji, www.sejm.gov.pl [dostęp 2018-08-14] (pol.).
  8. Vyznamenania (słow.). prezident.sk. [dostęp 2015-10-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]