Tomasz Dangel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tomasz Stanisław Dangel (ur. 4 marca 1954 w Warszawie[1]) – polski lekarz, doktor habilitowany nauk medycznych, działacz społeczny, twórca Fundacji Warszawskie Hospicjum dla Dzieci.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W młodości działał w harcerstwie, był m.in. komendantem szczepu 208 WDHiZ (1975–1976)[2].

W 1978 ukończył studia na Akademii Medycznej w Warszawie[1]. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1989 w Centrum Zdrowia Dziecka na podstawie rozprawy zatytułowanej Zastosowanie znieczulenia krzyżowego podczas cewnikowania serca i angiokardiografii u dzieci. Habilitował się w 2001 w Instytucie Matki i Dziecka w oparciu o pracę Domowa opieka paliatywna nad dziećmi w Polsce. Model, potrzeby, możliwości i ich ocena[3].

Od końca lat 70. związany z opozycją demokratyczną. Był współpracownikiem Komitetu Obrony Robotników. W 1980 zorganizował Komisję Zakładową „Solidarności” w CZD. Po wprowadzeniu stanu wojennego organizował podziemne struktury związku, później działał w opozycyjnych Organizacji Niepodległość i Liberalno-Demokratycznej Partii Niepodległość (jako przewodniczący oddziału warszawskiego)[1]. W ramach niejawnego Międzyzakładowego Komitetu Koordynacyjnego współtworzył sieć dystrybucji wydawnictw drugiego obiegu w CZD, był redaktorem naczelnym pisma LDPN „Orientacja na Prawo”[4].

Od 1979 do 1993 zawodowo pracował w Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie. W 1988 wyjechał jako ochotnik do Armenii po trzęsieniu ziemi[1]. Jako lekarz specjalizował się w zakresie anestezjologii i medycyny paliatywnej. Kierował Zakładem Opieki Paliatywnej w Instytucie Matki i Dziecka[5]. W 1994 założył pierwsze hospicjum pediatryczne, tj. Warszawskie Hospicjum dla Dzieci, w którym podjął pracę[1]. W 2006 wszedł w skład Komitetu Doradczego Etyki Klinicznej w Centrum Zdrowia Dziecka, będącego pierwszym tego rodzaju komitetem w Polsce[6].

W 2009, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej, został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[7]. Wyróżniony także m.in. Złotym Medalem Alberta Schweitzera (2003), Orderem Ecce Homo (2005), nagrodami przyznawanymi przez organizacje pozarządowe[5].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Tomasz Dangel jest synem Jana Dangla i Teresy z domu Druckiej-Lubeckiej, córki Konstantego Druckiego-Lubeckiego. Jest mężem lekarki Joanny Szymkiewicz-Dangel i bratem Pawła Dangla[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 2012-09-27].
  2. Historia szczepu 208 WDHiZ. serwis.208.pl. [dostęp 2012-10-23].
  3. Tomasz Dangel w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2012-09-27].
  4. Tomasz Dangel w Słowniku „Niezależni dla kultury 1976–89”. [dostęp 2012-09-27].
  5. a b Tomasz Dangel. hospicjum.waw.pl. [dostęp 2012-09-27].
  6. Komitet Doradczy Etyki Klinicznej. czd.pl. [dostęp 2012-10-23].
  7. M.P. z 2010 r. Nr 27, poz. 252
  8. Sylwetka na stronie sejm-wielki.pl. [dostęp 2012-09-27].