Trzebunia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 49°46'57"N 19°50'03"E
- błąd 39 m
WD 49°49'N, 19°54'E, 49°47'29.26"N, 19°50'49.74"E
- błąd 19468 m
Odległość 2381 m
Trzebunia
wieś
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Powiat myślenicki
Gmina Pcim
Wysokość najwyższy punkt -Babica 727 m n.p.m.
Liczba ludności (2011) 2363[1][2]
Strefa numeracyjna 12
Kod pocztowy 32-438[3]
Tablice rejestracyjne KMY
SIMC 0331234
Położenie na mapie gminy Pcim
Mapa konturowa gminy Pcim, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Trzebunia”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Trzebunia”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Trzebunia”
Położenie na mapie powiatu myślenickiego
Mapa konturowa powiatu myślenickiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Trzebunia”
Ziemia49°46′57″N 19°50′03″E/49,782500 19,834167

Trzebuniawieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie myślenickim, w gminie Pcim[4][5]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krakowskiego.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Trzebunia leży w Beskidzie Makowskim. Jej zabudowania rozłożone są w górnej części biegnącej mniej więcej równoleżnikowo doliny potoku Trzebuńka, aż po samą Przełęcz Szklarską na zachodzie. Od północy otaczają ją stoki Pasma Babicy, natomiast od południa stoki Pasma Koskowej Góry. Jak podawał pod koniec XIX w. "Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich", wieś charakteryzowały "Gleba zimna, owsiana i kamienista, lasy świerkowe"[6].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Trzebunia to najmłodsza miejscowość w obecnej gminie Pcim. Wieś Trzebunia założona została prawdopodobnie jeszcze za króla Kazimierza Wielkiego, czyli w XIV w. Pierwsza wzmianka pisana która dotyczy osady Trzebunya pochodzi z inwentarza starostwa lanckorońskiego z 1443 r. W kolejnym inwentarzu z 1446 r. nazwa osady zapisana została jako Trzebinia. Natomiast pewny jest fakt, iż miejscowość ta istniała w 1410 r. czego dowiadujemy się z aktu lokacyjnego miejscowości Stróża, gdzie jej nazwa zapisana została w formie Strzebuna.

W 1581 r. wchodziła w skład majątków starostwa lanckorońskiego z siedzibą na zamku lanckorońskim. Należała wówczas do parafii w Rudniku. Płacono w niej wówczas podatki od łanu sołtysiego, jednego łanu kmiecego, 3 komorników z bydłem, 2 komorników bez bydła, 2 rzemieślników, 14 zarębników (bez roli) i 150 owiec[6]. W 1619 r. zbudowano w niej murowany kościół. Do parafii w Trzebuni należeli później również wierni z położonych po drugiej stronie Pasma Koskowej Góry Więciórki i Zawadki. Pod koniec XIX w. w Trzebuni było 287 domów z 1664 mieszkańcami, z czego 1659 było rzymskimi katolikami a 5 żydami. Działała szkoła ludowa. Część gruntów wiejskich, w tym m. in. 62 morgi roli i 519 morgów lasu, należała wówczas do klucza myślenickiego, którego właścicielką była Cecylia, księżna Lubomirska[6].

Integralne części wsi Trzebunia[4][5]
części wsi Balinkowa, Błachutówka, Burtanowa, Bylicówka, Chorwatówka, Ciusiowo, Dziubkowa, Gorylowo, Grabkowo, Hodurkowo, Jaroszowo, Kęsoniowa, Kowalikowo, Kowalowa, Kuligowo, Leśniczówka, Ligęzy, Łatasówka, Matlakówka, Młynarczykówka, Orawinowo, Pabisówka, Skrzeczkowa, Stopkowo, Sufletowa, Wnękowa, Woźnicowa, Wronowo, Zagrody Słoneczne, Zagrody Zapaczne

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Trzebunia w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2018-02-25] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-02-24].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1300 [dostęp 2020-12-23] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  4. a b Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. a b GUS. Wyszukiwarka TERYT
  6. a b c Słownik geograficzny Królestwa Polskiego..., Warszawa 1892, t. XII, s. 561 [1]