Układ w Edinburgh-Northampton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
I wojna o niepodległość Szkocji

Bitwa pod Dunbar (1296)Bitwa pod Stirling BridgeBitwa pod FalkirkBitwa pod RoslinBitwa pod HapprewOblężenie Stirling CastleBitwa pod MethvenBitwa pod DalryBitwa pod Glen TroolBitwa pod Loudoun HillBitwa pod SliochBitwa pod InverurieBitwa pod Pass of BranderBitwa pod BannockburnBitwa pod ConnorBitwa pod SkerriesBitwa pod SkaithmuirBitwa pod FaughartZdobycie BerwickBitwa pod MytonDeklaracja z ArbroathBitwa pod BoroughbridgeBitwa pod Old BylandUkład w CorbeilBitwa pod Stanhope Park – Układ Edinburg-Northampton

Układ Edynburg-Northamptontraktat pokojowy podpisany 17 marca 1328 roku przez Szkocję i Anglię. Przyniósł on kres I wojny o niepodległość Szkocji, która została rozpoczęta inwazją wojsk angielskich w 1296 roku.

Traktat został podpisany w Edynburgu przez króla Szkocji Roberta Bruce. Ratyfikowany został 3 maja 1296 roku przez angielski parlament, obradujący w Northampton. Dokument został spisany w języku francuskim i znajduje się w Narodowym Archiwum Szkocji (National Archives of Scotland) w Edynburgu[1].

Na mocy traktatu, w zamian za zamian za zapłatę 100.000 £, Anglia zgodziła się na to, że:

  • Szkocja jest w pełni suwerennym państwem
  • Robert I Bruce i jego następcy oraz spadkobiercy są prawowitymi władcami Szkocji
  • granica między państwami będzie taka jak za panowania króla Szkocji Aleksandra III.

Przebieg wojny[edytuj | edytuj kod]

Bezpośrednią przyczyną wybuchu wojny były spory o koronę Szkocji po śmierci Aleksandra III. Początkowo roszczenia do korony Jana Balliola popierał angielski król Edward I Długonogi. W 1292 roku Jan Balliol został koronowany na króla Szkocji. Edward I Długonogi niebawem jednak zmienił zdanie i najechał na Szkocję. Po przegranej bitwie pod Dunbar w 1296 roku Jan Balliol abdykował. Cała wojna zakończyła się zwycięstwem Szkotów i koronacją Roberta Bruce w 1323 roku[1].

Król Edward II zatwierdził rozejm, lecz jednocześnie pozwalał na ataki angielskich kaprów na flamandzkie statki handlujące ze Szkocją. Jednym ze złupionych statków był „Pelarym” wart 2 000 £. Po jego przejęciu wymordowano wszystkich Szkotów znajdujących się na pokładzie[2]. Roberta Bruce wielokrotnie, bezskutecznie domagał się zaprzestania tych ataków. W związku z tym 26 kwietnia 1326 roku w odnowił przymierze z Francją, podpisując z nią układ w Corbeil. W 1327 Szkocji zaatakowali północną Anglię. 4 sierpnia wygrali bitwę pod Stanhope Park w hrabstwie Durham.

Negocjacje[edytuj | edytuj kod]

Wdowa po królu Izabela i Roger Mortimer, regent Edwarda III uznali, że podpisanie traktatu pokojowego jest jedyną drogą, która pozwala zakończyć wojnę. W październiku 1327 wysłani oni posłów w celu rozpoczęcia negocjacji. 1 marca 1328 roku angielski parlament obradujący w Yorku, na czele którego stał Edward II określił angielskie warunki pokoju. Negocjacje zakończyły się 17 marca. Traktat został podpisany w Opactwie Holyrood w Edynburgu[3]. Ratyfikowany został 3 maja 1296 roku przez angielski parlament, obradujący w Northampton.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Zdjęcie dokumentu z Narodowego Archiwum Szkocji (ang.).
  2. SCOTLAND IN THE HUNDRED YEARS' WAR (ang.).
  3. Magnús Magnússon: Scotland: The Story of a Nation London. Londyn rok= 2000: HarperCollins. ISBN 0-00-257148-X.