Ulica Szpitalna w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Szpitalna
Śródmieście Północne
Długość: 320 m
Kamienica Emila Wedla
Kamienica Emila Wedla
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Bracka/Krucza
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Chmielna
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Przeskok/Górskiego
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica  Szpitalna
ulica Szpitalna
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica  Szpitalna
ulica Szpitalna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica  Szpitalna
ulica Szpitalna
Ziemia52°14′00,0″N 21°00′52,4″E/52,233333 21,014556

Ulica Szpitalna – ulica warszawskiego Śródmieścia, biegnąca od zbiegu ulic Brackiej i Kruczej do skrzyżowania z ulicami Przeskok i Górskiego. Przedłużeniem ulicy w kierunku północnym jest plac Powstańców Warszawy.

Historia[edytuj]

Wytyczona w pierwszej połowie XVI wieku na terenie jurydyki Nowoświeckiej, na gruntach należących do księży misjonarzy i Szpitala Św. Ducha.

W latach 1754-1757 na parceli zakupionej od Szpitala Św. Ducha wybudowano według projektu Jakuba Fontany zabudowania Szpitala Dzieciątka Jezus, od którego ulica bierze swą nazwę, nadaną w roku 1770[1]. Na dalszym odcinku, za ul. Boduena (dziś w tym miejscu znajduje się plac Powstańców Warszawy), założono cmentarz grzebalny położony po obu stronach ulicy, zastąpiony na początku XIX wieku ogrodami.

W latach 80. XIX przy Szpitalnej stały tylko dwa drewniane domy; późniejszą zabudową były murowane domki i niewielka kamieniczka u zbiegu z ul. Przeskok. Jednak okolica rozwijała się coraz szybciej: w roku 1883 powstała ul. Górskiego, zaś w roku 1893 narożnik u zbiegu obu ulic zabudowano kamienicą firmy E. Wedel projektu Franciszka Braumana.

Po rozebraniu zabudowań Szpitala Dzieciątka Jezus w roku 1902 wytyczono ul. Boduena, i podzielono na mniejsze działki teren dawniej należący do szpitala. Na wytyczonych parcelach szybko wybudowano wielkomiejskie, okazałe kamienice, a ich parterowe kondygnacje zapełniły eleganckie sklepy.

Zagładę ulicy przyniósł rok 1944; większość zabudowy została wtedy niemal całkowicie zniszczona. Ocalał wypalony sklep E. Wedel, którego zabytkowe wnętrze zrekonstruowano w 1958.

Na końcowym odcinku ulicy, przy placu Powstańców Warszawy w latach 1957–1961 wybudowano Dom Chłopa według projektu Bohdana Pniewskiego i Małgorzaty Handzelewicz-Wacławek.

Ważniejsze obiekty[edytuj]

Przypisy

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 183. ISBN 978-83-62189-08-3.

Bibliografia[edytuj]