Ulica Bracka w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ulica Bracka w Warszawie
Śródmieście Północne, Śródmieście Południowe
Ilustracja
Ulica Bracka przy placu Trzech Krzyży
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Długość 480 m[1]
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 0 m ←↑ pl. Trzech Krzyży

ul. Żurawia

Ikona ulica skrzyżowanie.svg 140 m ul. Nowogrodzka

ul. Mysia

Ikona ulica koniec T.svg 250 m Aleje Jerozolimskie
Ikona deptak poczatek T.svg 250 m Aleje Jerozolimskie
Ikona koniec deptaku początek ulicy.svg 270 m
Ikona ulica w lewo L z odchodzacym deptakiem.svg 360 m
Ikona ulica w lewo L z dochodzacym deptakiem.svg 420 m ul. Krucza
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 480 m ul. Chmielna

ul. Zgodaul. Szpitalna

Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ulica Bracka w Warszawie
Ulica Bracka w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ulica Bracka w Warszawie
Ulica Bracka w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ulica Bracka w Warszawie
Ulica Bracka w Warszawie
Ziemia52°13′49,7″N 21°01′09,2″E/52,230472 21,019222
Ulica Bracka przed I wojną światową, widok w kierunku placu Trzech Krzyży

Ulica Bracka – ulica w dzielnicy Śródmieście w Warszawie, biegnąca od ul. Żurawiej i placu Trzech Krzyży do ul. Chmielnej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie była fragmentem dawnego traktu z Ujazdowa do Grzybowa, w skład którego wchodziły także obecne ulice Wiejska, Bagno i Zgoda. Została uregulowana około roku 1770. W tym miejscu trakt przechodził przez grunty należące do różnych zakonów i bractw, stąd nazwa ulicy[2].

Przed końcem XVIII wieku zabudowa ulicy składała się z drewnianych domów i dworków. W tym też czasie — około roku 1790 — u zbiegu z ul. Chmielną wzniesiono drewnianą rotundę pierwszego cyrku w Warszawie, zwanego "Hecą".

Po przeprowadzeniu Alej Jerozolimskich w latach 1823–1824 na narożnym placu u zbiegu obu ulic wystawiono niewielki budynek Koszar Drogi Jerozolimskiej.

Naprzeciwko, pod numerem 11/13 w roku 1834 została zbudowana kamienica Gołaszewskich, zaprojektowana przez Antonia Corazziego, w późniejszym okresie przebudowana dla Leona Rakowskiego, jednocześnie kierującego pracami budowlanymi.

Prawdziwie wielkomiejskie realizacje przy Brackiej przyniósł dopiero okres po roku 1875. Kamienice osiągały już gabaryt do czterech pięter, zaś ich twórcami byli nierzadko najwybitniejsi architekci.

W latach 1903-1910 powstały przy Brackiej jeszcze cztery kamienice, w tym numer 13 zbudowany dla Kasy Pożyczkowo-Oszczędnościowej "Zgoda", a zaprojektowany przez Dawida Landego i wyróżniający się ozdobną, narożną wieżyczką oraz bogatym secesyjno-eklektycznym wystrojem. W okresie 1913-1914 na północnym odcinku ulicy wzniesiono gmach Domu Towarowego Braci Jabłkowskich, przykład architektury modernizmu, którego autorem byli Karol Jankowski i Franciszek Lilpop.

Wydarzenia roku 1939 nie przyniosły większych zniszczeń zabudowy; dopiero w okresie powstania warszawskiego większość zabudowy uległa zniszczeniu. W okolicach ulicy Brackiej toczyły się w okresie powstania zaciekłe walki, a żołnierze niemieccy dopuszczali się licznych zbrodni na mieszkańcach pobliskich domów.

W okresie powojennym w bezpośredniej okolicy Brackiej zaszły poważne zmiany urbanistyczne. W 1948 przebite zostało przedłużenie ul. Kruczej, zaś źle zaprojektowane skrzyżowanie z Alejami Jerozolimskimi przerwało łączność komunikacyjną dwóch odcinków ulicy. W 2011 w poprzek osi widokowej ulicy stanął budynek Wolf Bracka.

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mapa Warszawy, mapa.um.warszawa.pl [dostęp 2020-11-30].
  2. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 138. ISBN 978-83-62189-08-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]