Urycz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Urycz
Ilustracja
Widok wsi z cerkwią św. Mikołaja
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Lviv Oblast.png lwowski
Rejon skolski
Populacja (2001)
• liczba ludności

305
Kod pocztowy 82612
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa konturowa obwodu lwowskiego, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Urycz”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, blisko lewej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Urycz”
Ziemia49°10′55″N 23°24′20″E/49,181944 23,405556
Portal Ukraina

Urycz (ukr. Урич) – wieś w rejonie skolskim obwodu lwowskiego Ukrainy. Wieś liczy 305 mieszkańców i podlega podhorodeckiej silskiej radzie.

Wieś została założona w 1369. Za II Rzeczypospolitej do 1934 samodzielna gmina jednostkowa, następnie należała do zbiorowej wiejskiej gminy Podhorodce[1]. Początkowo w powiecie skolskim, a od 1932 w powiecie stryjskim w woj. stanisławowskiem[2]. Po wojnie wieś została odłączona od Polski i włączona do Ukraińskiej SRR.

W centrum wsi znajduje się drewniana cerkiew Św. Mikołaja z 1911 r.

W pobliżu wsi, około 1 km powyżej cerkwi znajduje się rezerwat z ciekawymi formacjami skalnymi i ruinami zamku Tustań. Uryckie skały opisał Zygmunt Kaczkowski w swojej powieści Olbrachtowi rycerze.

Poniżej cerkwi znajduje się izba pamięci z eksponatami z wykopalisk archeologicznych i opisem historii zamku Tustań.

22 września 1939 podczas kampanii wrześniowej oddział Wehrmachtu dokonał zbrodni wojennej na wziętych do niewoli od 73 do 100 żołnierzach 4. pułku Strzelców Podhalańskich. Niemcy zamknęli wrota, oblali stodołę benzyną, lub naftą, po czym podpalili za pomocą granatów ręcznych. Niemal wszyscy jeńcy spłonęli żywcem; uciekających z płonącej stodoły ostrzelano karabinami maszynowymi. Według IPN niemieccy żołnierze, którzy dokonali zbrodni byli wspomagani przez bliżej niezidentyfikowanych ukraińskich nacjonalistów.

 Osobny artykuł: Zbrodnia w Uryczu 1939.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]