Ustawa Shermana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ustawa Shermana (ang. Sherman Antitrust Act lub Sherman Act) − amerykańska ustawa z 1890 roku, przyjęta po serii połączeń, jaka miała miejsce wśród wielkich amerykańskich korporacji. Wnioskodawcą był ówczesny sekretarz skarbu John Sherman[1].

Ustawa uznawała za nielegalne monopolizowanie działalności gospodarczej (każda osoba, która będzie działać monopolistycznie albo zawierać tajne porozumienia z inną osobą lub osobami w celu monopolizacji jakiejkolwiek części produkcji lub innymi państwami, winna będzie przestępstwa). Za sprzeczne z prawem uznawano również porozumienia lub zmowy, które działały w sposób ograniczający działalność gospodarczą (każdą umowę, związek w formie trustu lub innej oraz porozumienie tajne w celu ograniczenia produkcji lub handlu pomiędzy stanami lub innymi państwami). W ciągu 10 lat od przyjęcia ustawy Sąd Najwyższy USA rozpatrzył na jej podstawie 18 spraw, z czego w 2 wydał wyroki skazujące[2].

Jej rozwinięciem była ustawa Claytona.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Równocześnie uchwalona została ustawa Shermana o zakupie srebra.
  2. Krzysztof Michałek Na drodze ku potędze 1991, s. 97n. Większe sukcesy w zwalczaniu monopoli odniósł rząd federalny na początku XX wieku, zwłaszcza w sprawie Northern Securities Co w 1904. Tamże, s. 177n.