Ustawa o prawach konsumenta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ustawa z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta
Data wydania 30 maja 2014
Miejsce publikacji  Polska, Dz.U. z 2014 r. poz. 827
Tekst jednolity Dz.U. z 2017 r. poz. 683
Data wejścia w życie 25 grudnia 2014
Rodzaj aktu ustawa
Przedmiot regulacji prawo handlowe
Status obowiązujący
Ostatnio zmieniony przez Dz.U. z 2017 r. poz. 2361
Wejście w życie ostatniej zmiany 1 lipca 2018
Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych

Ustawa z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta – ustawa uchwalona przez Sejm, regulująca kwestie prawne związane z prawami konsumenta i obowiązki przedsiębiorcy w stosunku do niego. Uchwalenie ustawy wynikało z konieczności dostosowania ustawodawstwa polskiego do uregulowań prawa unijnego.

Konsument nie może zrzec się praw przyznanych mu w ustawie. Postanowienia umów mniej korzystne dla konsumenta niż postanowienia ustawy są nieważne, a w ich miejsce stosuje się przepisy ustawy.

Przedmiot regulacji[edytuj | edytuj kod]

Ustawa określa:

  • obowiązki przedsiębiorcy zawierającego umowę z konsumentem
  • zasady i tryb zawierania z konsumentem umowy na odległość (np. handel elektroniczny) i poza lokalem przedsiębiorstwa (np. sprzedaż towaru przez akwizytora)
  • zasady i tryb wykonania przysługującego konsumentowi prawa odstąpienia od umowy zawartej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa
  • zasady i tryb zawierania z konsumentem umowy na odległość dotyczącej usług finansowych.

Ustawa zawiera 2 załączniki:

  • wzór pouczenia o odstąpieniu od umowy zawartej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa
  • wzór formularza odstąpienia od umowy zawartej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa.

Wprowadzone zmiany[edytuj | edytuj kod]

Ustawa wprowadziła m.in. następujące zmiany:

  • wydłużyła termin złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy[1] zawartej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa z 10 do 14 dni[2]
  • rozszerzyła katalog obowiązków informacyjnych ciążących na przedsiębiorcy w stosunku do konsumenta
  • zmieniła kodeksową definicję konsumenta[3]; konsumentem jest osoba fizyczna dokonująca z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową
  • przywróciła stosowanie rękojmi za wady rzeczy sprzedanej w stosunku do umów zawieranych przez konsumenta
  • przedłużyła okres rękojmi za wady fizyczne z roku do 2 lat, a w przypadku nieruchomości[4] – z 3 do 5 lat, od dnia wydania rzeczy
  • zdefiniowała wadę fizyczną jako niezgodność rzeczy z umową
  • przedłużyła okres gwarancji z roku do 2 lat, jeżeli gwarant nie wskazał innego terminu w oświadczeniu gwarancyjnym
  • wprowadziła do Kodeksu cywilnego instytucję roszczenia sprzedawcy w stosunku do poprzednich sprzedawców w związku z wadliwością rzeczy sprzedanej[5].

Ustawa uchyliła:

  • ustawę z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz.U. z 2012 r. poz. 1225)[6]
  • ustawę z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2002 r. nr 141, poz. 1176, z późn. zm.).

Nowelizacje[edytuj | edytuj kod]

Ustawę znowelizowano 5 razy. Ostatnia zmiana weszła w życie w 2018 roku[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Podanie przyczyny odstąpienia nie jest wymagane.
  2. Od dnia wejścia w życie ustawy oświadczenie to może być złożone w dowolnej formie.
  3. Art. 221 Kodeksu cywilnego.
  4. Przed wejściem w życie ustawy rękojmią były objęte wyłącznie wady budynku.
  5. Roszczenie to przedawnia się z upływem 6 miesięcy. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się z dniem poniesienia kosztów przez sprzedawcę w wyniku wykonania uprawnień z tytułu rękojmi przez konsumenta, nie później jednak niż w dniu, w którym sprzedawca powinien wykonać swoje obowiązki wobec konsumenta (art. 576² § 1 Kodeksu cywilnego).
  6. Przepisy Kodeksu cywilnego o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny nie zostały uchylone.
  7. Ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2361).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]