Ustawa o radcach prawnych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych
Data wydania 6 lipca 1982
Miejsce publikacji  PRL, Dz.U. z 1982 r. nr 19, poz. 145
Tekst jednolity Dz.U. z 2018 r. poz. 2115
Data wejścia w życie 30 września 1982
Rodzaj aktu ustawa
Przedmiot regulacji działalność radców prawnych
Status obowiązujący
Ostatnio zmieniony przez Dz.U. z 2019 r. poz. 730
Wejście w życie ostatniej zmiany 4 maja 2019
Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych

Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych – polska ustawa, uchwalona przez Sejm PRL, regulująca kwestie związane z działalnością radców prawnych.

Ustawa określa:

  • zasady wykonywania zawodu radcy prawnego
  • zasady przetwarzania danych osobowych przez radców prawnych
  • uprawnienia do wykonywania zawodu radcy prawnego
  • zasady odbywania aplikacji radcowskiej i przeprowadzania egzaminu radcowskiego
  • działalność i organizację samorządu radców prawnych
  • zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej radców prawnych.

Nowelizacje[edytuj | edytuj kod]

Ustawę znowelizowano wielokrotnie. Ostatnia zmiana weszła w życie w 2019 roku[1].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ustawa z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. z 2019 r. poz. 730)