Wąż zbożowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wąż zbożowy
Pantherophis guttatus
(Linnaeus, 1766)
Wąż zbożowy zjadający upolowaną mysz
Wąż zbożowy zjadający upolowaną mysz
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada zauropsydy
Rząd łuskonośne
Podrząd węże
Rodzina połozowate
Rodzaj Pantherophis
Gatunek wąż zbożowy
Synonimy

Elaphe guttata

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Wąż zbożowy (Pantherophis guttatus) – gatunek węża z rodziny połozowatych. Do niedawna klasyfikowany w rodzaju Elaphe.

Często występuje także dzika hybryda węża zbożowego i Panthetrophis emoryi (ang. Great Plains Ratsnake).

Wygląd[edytuj]

Ubarwienie niezwykle zróżnicowane, najczęściej występujące to: tło pomarańczowe lub rudo-brązowe, na nim występują duże, nieregularne czerwone plamy w czarnych obwódkach. Brzuch jest białawy z czarnymi plamami w kształcie prostokątów. Głowa niewielka, a pysk zaokrąglony, oczy zaś mają okrągłe źrenice i złociste tęczówki. Całe ciało muskularne.

Zwykle dorasta do ok. 130 cm. Rekordowe osobniki osiągały ok. 180 cm. Waga dorosłego osobnika to ok. 400-500 g; zdarzają się osobniki ważące blisko 1 kg.

Pożywienie[edytuj]

Odżywia się głównie gryzoniami i jaszczurkami (głównie za młodu), sporadycznie nietoperzami i ptakami.

Rozmnażanie[edytuj]

W warunkach naturalnych gody odbywają się zwykle wiosną. Samica po ok. dwóch miesiącach składa od kilku do nawet 30 jaj, z których po ok. 55-60 dniach wykluwają się młode o długości ok. 25-30 cm. Przez pierwszy tydzień odżywiają się zapasami z jaja, po czym przechodzą pierwszą wylinkę i przystępują do samodzielnego żerowania.

Występowanie[edytuj]

Występuje najczęściej na polach uprawnych, zadrzewieniach i nieużytkach środkowej i południowo-wschodniej części Ameryki Północnej.

Informacje dodatkowe[edytuj]

Jest to wąż powszechnie hodowany w warunkach domowych. Jest to dobry wybór dla początkujących terrarystów; nie jest objęty ochroną przepisami Unii Europejskiej. Łatwy w utrzymaniu, hodowli i rozmnażaniu, jednak karmienie młodych osobników bywa uciążliwe. Owocem wieloletniej selektywnej hodowli jest ogromna gama odmian barwnych, oferująca mutacje w zakresie koloru i wzoru, gdzie niektóre odmiany nieznacznie tylko przypominają żyjące na wolności osobniki.


Linki zewnętrzne[edytuj]