Władysław Górnikiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Władysław Górnikiewicz (ur. 29 maja 1878 r. w Krakowie, zginął we wrześniu 1939 r.) – nauczyciel, polski działacz narodowy na Śląsku Cieszyńskim, żołnierz Armii Hallera, organizator polskiej oświaty na Górnym Śląsku, państwowy inspektor oświaty w województwie wołyńskim.

Życiorys[edytuj]

Początkowo pracował jako nauczyciel w Krakowie. Pod koniec XIX wieku z pobudek patriotycznych wyjechał na Śląsk Cieszyński. Przez kilka lat uczył w szkole realnej w Mnichu[1]. Następnie przeprowadził się do Dziedzic. Tu prowadził ożywioną działalność społeczną; został skarbnikiem kasy zapomogowo-pożyczkowej (wzorowanej na kasach Raifeissena)[2], był organizatorem amatorskiego teatru[3], pisywał też do lokalnej prasy. Jego artykuły ukazywały się m.in. na łamach Gwiazdki Cieszyńskiej.

W 1917 roku powołany do armii austro-węgierskiej i wysłany na front włoski. Sierżant w bitwie nad Piawą, następnie we włoskim obozie jenieckim do 1918 roku. Po uwolnieniu wstąpił do Armii Hallera, a w 1919 roku uzyskał awans na stopień porucznika. Służył w Misji Wojskowej Francusko-Polskiej we Włoszech pod bezpośrednimi rozkazami kapitana Rogozińskiego[4]. Z racji pełnionej funkcji wiele podróżował po Europie Zachodniej. Do Polski powrócił dopiero kilka lat po zakończeniu I wojny światowej.

Po inkorporacji części Górnego Śląska do Rzeczypospolitej Polskiej wziął udział tworzeniu tam zrębów polskiej oświaty. 30 września 1923 roku został kierownikiem szkoły podstawowej w Katowicach - Dębie[5] (obecnie Szkoła Podstawowa nr 18 im. Karola Miarki).

W latach 30. XX wieku pracował jako państwowy inspektor oświaty w województwie wołyńskim. Po przejściu na emeryturę osiedlił się w okolicach Lidy i tam zakupił ziemię.

Po agresji sowieckiej na Polskę we wrześniu 1939 roku próbował przedostać się na zachód kraju. Zginął podczas bombardowania. Miejsce pochówku nieznane.

Życie prywatne[edytuj]

Był żonaty z Amalią z domu Machalica. Mieli czterech synów: Zbigniewa, Tadeusza, Mieczysława i Władysława.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]