Władysław Micewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Micewicz
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1883
Pelisze
Data i miejsce śmierci 27 listopada 1938
Katowice
Miejsce spoczynku Cmentarz przy ul. Henryka Sienkiewicza w Katowicach
Zawód, zajęcie inżynier górniczy
Narodowość polska
Rodzice Julian Micewicz i Regina Chmielewska
Małżeństwo Maria Sacharoff
Dzieci Aleksandra Fuglewicz, Maria Micewicz-Zawartka
Krewni i powinowaci Piotr Fuglewicz (wnuk)

Władysław Micewicz (ur. 5 stycznia 1883 w majątku Pelisze w powiecie wiłkomierskim, obecnie Litwa, zm. 27 listopada 1938[1] w Katowicach) – polski inżynier górnik, dyrektor górniczy.

Pochodził z Kowieńszczyzny z rodziny pieczętującej się herbem Jelita. Syn Juliana i Reginy z domu Chmielewskiej. Ukończył Gimnazjum w Lipawie[2]. Po paroletniej nauce w Instytucie Górniczym w Petersburgu[3], do którego przyjęcie następowało na podstawie konkursowego egzaminu, obowiązującego wszystkich kandydatów (nawet tych, którzy ukończyli gimnazja ze złotym medalem), przy czym zdających było znacznie więcej niż wolnych miejsc, przeniósł się do Wyższej Szkoły Górniczej w Jekaterynosławiu, gdzie w 1912 r. uzyskał tytuł inżyniera górniczego[4].

Reklama Towarzystwa Noworosyjskiego[5]

Po ukończeniu studiów podjął pracę w Donbasie w Towarzystwie Noworosyjskim[6], początkowo w charakterze zawiadowcy[7] a następnie głównego inżyniera.

Lata wojny domowej w Rosji przetrwał w Juzowce[a] (dziś Donieck). W roku 1921 wraz z żoną Marią, drogą przez Turcję, przedostał się do Polski[8] i rozpoczął pracę górniczą w Zagłębiu Dąbrowskim w Towarzystwie Górniczo-Przemysłowym „Saturn”[9].

Reklama Towarzystwa Saturn

Po przyłączeniu Śląska do Polski rozpoczął pracę jako zawiadowca kopalni w Śląskich Kopalniach Skarbowych[10] na kopalni Bielszowice[11], a następnie kierownik ruchu pola zachodniego[12] (Święta Barbara) kopalni Król[13] w Królewskiej Hucie. W 1930 r. przeszedł do Wyższego Urzędu Górniczego[14] na stanowisko radcy górniczego. Z początkiem 1933 r. objął stanowisko dyrektora kopalni Andaluzja w Towarzystwie Śląskie Kopalnie i Cynkownie Sp. Akc. i zamieszkał w Brzozowicach-Kamieniu[15]. Oprócz zarządzania kopalnią, angażował się również w działalność społeczną, na przykład przewodnicząc Kołu Opieki „Naszej Czytelni” przy kopalni Andaluzja[16]. Na stanowisku dyrektora kopalni pracował do końca lutego 1938 r., kiedy w efekcie ciężkiej choroby odszedł na emeryturę.

Był członkiem Śląskiego Instytutu Rzemieślniczo-Przemysłowego[17], Stowarzyszenia Polskich Inżynierów Górniczych i Hutniczych[18] oraz Polskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Województwa Śląskiego[19], w którym w roku 1932 był członkiem komisji rewizyjnej oraz kierownikiem kursów dokształcających w tym towarzystwie, sam prowadząc szkolenia ze strzelania materiałami wybuchowymi[20].

Miał dwie córki Marię oraz Aleksandrę, jego wnukiem jest Piotr Fuglewicz. Pochowany jest na cmentarzu przy ul. Sienkiewicza w Katowicach.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Nazwanej tak od nazwiska założyciela Towarzystwa Noworosyjskiego Johna Hughesa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wspomnienia pośmiertne. „Przegląd Górniczo-Hutniczy”. XXX, s. 720, 1938. 
  2. Marek Głuszko, Gimnazjum Mikołajewskie w Lipawie – polskie spojrzenie w 150. rocznicę powstania szkoły, polonika.lv, 22 października 2015 [dostęp 2016-11-07].
  3. Jerzy Jaros. Polacy w Leningradzkim Instytucie Górniczym. „Kwartalnik Historii Nauki i Techniki”. 17 (3), s. 508, 1972. Warszawa: Instytut Historii Nauki PAN. ISSN 0023589X. 
  4. Sprawozdanie z działalności Stowarzyszenia Polskich Inżynierów Górniczych i Hutniczych za rok 1934 : (od 1. I. 1934 do 31. XII. 1934), Katowice: Stowarzyszenie Polskich Inżynierów Górniczych i Hutniczych, 1935, s. 75 [dostęp 2019-01-16].
  5. Towarzystwo Noworosyjskie. „Przegląd Techniczny”. 50 (28), s. 624, 11 lipca 1912. Warszawa: Stowarzyszenie Techników. 
  6. Новоросійське товариство кам'яновугільного, залізоробного та рейкового виробництва (ukr.). [dostęp 2014-07-10].
  7. Nettg.pl, Portal górniczy, słownik pojęć. [dostęp 2014-07-10].
  8. Jerzy Jaros: Dzieje polskiej kadry technicznej w górnictwie: (1136-1976). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1978, s. 294.
  9. Wiki Zagłębie: Towarzystwo Górniczo-Przemysłowe „Saturn”. [dostęp 2014-07-10].
  10. Zenon Szmidtke: „Skarboferm” 1922-1939: związki polityki z gospodarką. Opole: Stowarzyszenie Instytut Śląski, 2005, s. 358. ISBN 83-7126-206-X.
  11. Jerzy Jaros: Słownik historyczny kopalń węgla na ziemiach polskich. Katowice: Śląski Instytut Naukowy, 1984. ISBN 83-00-00648-6.
  12. Paul Rother: Chronik der Stadt Königshütte Oberschlesien. Dülmen: Laumann Verlag, 1994, s. 232. ISBN 3-87466-193-8. (niem.)
  13. Adam Pobog Rutkowski: Historia miasta Królewskiej Huty. Królewska Huta: Magistrat Miasta, 1927, s. 130.
  14. Rozporządzenie Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 czerwca 1922 w przedmiocie utworzenia Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach. (Dz.U. z 1922 r. nr 50, poz. 444).
  15. Alojzy Siemienik (red.), Brzozowice-Kamień, „Gość Niedzielny”, 11 (46), 12 listopada 1933, s. 15.
  16. Jan Makosz (red.), Polska Zachodnia, 1935, R. 10, nr 47, Katowice , 17 lutego 1935 [dostęp 2017-07-11].
  17. 4. Sprawozdanie Śląskiego Instytutu Rzemieślniczo-Przemysłowego za rok 1931, 1932, s. 306 [dostęp 2017-07-11].
  18. Sprawozdanie z działalności Stowarzyszenia Polskich Inżynierów Górniczych i Hutniczych za rok 1934.. Katowice: Przegląd Górniczo-Hutniczy, 1935, s. 63.
  19. Józef Piłatowicz, Ruch stowarzyszeniowy inżynierów i techników polskich do 1939 r. T. 2, Słownik polskich stowarzyszeń technicznych i naukowo-technicznych do 1939 r., Naczelna Organizacja Techniczna Federacja Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych Główna Komisja FSNT NOT ds. Seniorów i Historii Ruchu Stowarzyszeniowego, 2005, ISBN 83-921738-2-1 [dostęp 2016-01-01].
  20. Sprawozdanie Polskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Województwa Śląskiego za rok 1932, L. Nowak, 1933 [dostęp 2016-04-09].