Włodzimierz Dębski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Włodzimierz Dębski
Data i miejsce urodzenia

1922
Lwów

Data i miejsce śmierci

21 września 1998
Lublin

Zawód, zajęcie

teoretyk muzyki, kompozytor, pedagog

Narodowość

polska

Alma Mater

Państwowa Wyższa Szkoła Muzyczna w Poznaniu

Rodzice

Anisija, Leopold

Dzieci

Wisław, Krzesimir, Sławosz

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Włodzimierz Sławosz Dębski (ur. 1922 we Lwowie, zm. 21 września 1998 w Lublinie[1]) – polski kompozytor, malarz, folklorysta i regionalista, żołnierz Armii Krajowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn lekarza Leopolda i pielęgniarki Anisiji[2]. W trakcie II wojny światowej uczestnik obrony kościoła w Kisielinie przed UPA w 1943. Rannemu Dębskiemu pomocy udzieliło wówczas kilkoro Ukraińców: Piotr Parfeniuk, jego stryjostwo: Lubow i Anton Parfeniukowie[3][4] oraz Paraskewa Padlewska[5]. Mimo opieki z ich strony musiał zostać przewieziony do szpitala w Łokaczach, gdzie amputowano mu nogę[2].

Potem żołnierz w szeregach 27. Wołyńskiej Dywizji Armii Krajowej (ps. „Jarema”). Był oficerem informacyjnym. Ze względu na niepełnosprawność nie mógł walczyć na froncie[2]. Po wojnie ukończył studia na Wydziale Teorii w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu. Nauczyciel i dyrektor szkół muzycznych w Wałbrzychu, Kielcach i Lublinie. Założyciel i pierwszy dyrektor Państwowej Szkoły Muzycznej II st. im. Tadeusza Szeligowskiego w Lublinie[6]. Wybitny znawca folkloru muzycznego wsi lubelskiej, jeden ze współorganizatorów Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu Dolnym.

Jako kompozytor pozostawił m.in. symfonie, suity, kantaty (Litania Świętokrzyska), Oratorium Wielkopostne, utwory instrumentalne, pieśni solowe i chóralne[7][8].

Ożenił się z Anielą Sławińską, mieli trzech synów: Wisława, Krzesimira i Sławosza[1].

W 2008 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Niezwykłe życie dyrektora kieleckiej szkoły. echodnia.eu, 23 listopada 2013. [dostęp 2021-09-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-09-04)].
  2. a b c Włodzimierz Sławosz Dębski ps. „Jarema" (1922-1998) - Leksykon - Teatr NN, teatrnn.pl [dostęp 2023-07-10] (pol.).
  3. Anton Parfeniuk (1890–1947) Lubow Parfeniuk (1903–1967) - Instytut Pileckiego, instytutpileckiego.pl [dostęp 2023-07-10] (pol.).
  4. Piotr Parfeniuk - Instytut Pileckiego, instytutpileckiego.pl [dostęp 2023-07-10] (pol.).
  5. Paraskewa Padlewska - Instytut Pileckiego, instytutpileckiego.pl [dostęp 2023-07-16] (pol.).
  6. Historia. smszeligowski.edu.pl. [dostęp 2021-09-04].
  7. Nowa wystawa w Muzeum Ziemi Lubartowskiej. lubartowiak.com.pl, 4 października 2019. [dostęp 2021-09-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-09-04)].
  8. Dębski Włodzimierz (1922-1998). zamosciopedia.pl. [dostęp 2022-04-13].
  9. Bohaterskie i tragiczne losy Wołynia głęboko wrosły w historię Polski. prezydent.pl, 11 lipca 2008. [dostęp 2021-09-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]