Włodzimierz Fruczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Fruczek
Data i miejsce urodzenia 1952
Warszawa
Narodowość polska
Dziedzina sztuki malarstwo, rysunek, grafika

Włodzimierz Fruczek (ur. w 1952 w Warszawie) – polski artysta plastyk, uprawiający rysunek, malarstwo i grafikę. Prekursor polskiego street artu[1][2]: pierwszy polski artystyczny grafficiarz[3], pionier wśród twórców artystycznych murali w Polsce[4].

Włodzimierz Fruczek pochodzi ze starej warszawskiej rodziny. Jest synem Zygmunta (kawalera Orderu Virtuti Militari, przed wojną oficera 1 Gdyńskiego Batalionu Morskiej Brygady Obrony Narodowej, po wojnie dyrektora Departamentu Eksploatacji w Ministerstwie Żeglugi, doradcy wicepremiera Stefana Jędrychowskiego do spraw rybołówstwa morskiego i wieloletniego dyrektora Morskiego Instytutu Rybackiego). Włodzimierz Fruczek odbył w dzieciństwie kilka dłuższych podróży zagranicznych z rodzicami.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Włodzimierz Fruczek stworzył pierwsze murale w Polsce w 1970 roku[3]. Będąc wtedy uczniem liceum im. Mikołaja Kopernika namalował na wielkiej, ślepej, ceglanej ścianie budynku przy ul. Grzybowskiej w Warszawie w okolicy skrzyżowania z ul. Żelazną szereg zarysów białych, wykrzywionych, stojących nieruchomo, trzymających się za ręce, samotnych, upadających, wyciągających dłonie ku słońcu postaci[1][5]. Niektórym kojarzyły się z policyjnymi obrysami sylwetek ofiar na miejscach zbrodni[6]. Kolejne murale powstały na ścianach budynków przy ul. Waliców 14 i na rogu ul. Żelaznej i ul. Chłodnej[7]. Anonimowe postacie szybko stały się elementem miejskiej legendy. Atmosfera dzielnicy pełnej zrujnowanych domów i melin potęgowała przekaz, że postacie te wnoszą istotny, duchowy element w ten zapuszczony rejon. Mówiono, że postacie te są memento tragicznej historii Woli i znajdującego się tuż obok warszawskiego getta: że przypominają o milczącej przeszłości, o egzekucjach i eksterminacji tutejszej ludności[3][4]. Te pierwsze murale wyprzedziły nawet nowojorskie graffiti, których początek szacuje się na 1973 rok[1][4][8]. Znalazły się one na okładce monografii Sikorskiego i Rutkiewicza o historii graffiti w Polsce[7].

Fruczek nie ukończył później żadnej szkoły artystycznej. Pracuje w swojej pracowni przy ul. Żytniej w Warszawie[5]. Jest autorem małych form rzeźbiarskich, aranżacji przestrzennych i scenografii. Przedstawia również własne formy wypowiedzi artystycznych „z dala od modnych trendów”[7]. Ma w swoim dorobku parę wystaw indywidualnych[9]. Wspiera również swoją twórczością warszawskie inicjatywy społeczne[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Magdalena Walulik: Sen o Włodzimierzu Fruczku (254). 2012-12-20. [dostęp 2013-12-02].
  2. Monika Morawiak: Miejsce sztuki współczesnej na mapie Warszawy – prezentacja na seminaium doktoranckie. 2012-10-30. [dostęp 2013-12-02].
  3. a b c Piotr Sarzyński. Mocne polskie graffiti. Kolor na mur i beton. „Polityka.pl”. 50 (2837), s. 90–91, 2012-01-20. [dostęp 2013-12-01]. 
  4. a b c Bartosz Anderjuk: Rozmowa z Tomaszem Sikorskim, „Pomników mamy dość, czas zachowywać autentyki”. 2011-06-25. [dostęp 2013-12-02].
  5. a b Fruczek daje świadectwo. www.slowobraz.pl, 2010-01-07. [dostęp 2012-12-02].
  6. Ewa C. Chabros, Polskie graffiti lat osiemdziesiątych w świetle relacji jego twórców, polska1918-89.pl, s. 215 [dostęp 2017-12-20].
  7. a b c Tomasz Sikorski, Marcin Rutkiewicz: Graffiti w Polsce 1940–2010. Warszawa: Carta Blanca, 2011. ISBN 978-83-7705-140-5.
  8. Beata Chomątowska. Malowana dżungla. „Tygodnik Powszechny”. 33 (3345), 2013-08-18. [dostęp 2013-12-02]. 
  9. Wystawa: Włodzimierz Fruczek: „Ciąg dalszy – czas grozy”. [dostęp 2013-12-02].
  10. 'Śniła się dzieciom Polska'. 2004-09-24. [dostęp 2013-12-02].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]