Batalion ON „Gdynia I”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ag virtuti.jpg

I Gdyński Batalion Obrony Narodowej (Batalion ON "Gdynia I") – pododdział piechoty Wojska Polskiego II RP.

Batalion został sformowany jesienią 1937 roku, w Gdyni, w składzie Morskiej Brygady ON. W maju 1939 roku jednostka została przeformowana według etatu batalionu ON typu IV.

Zgodnie z planem mobilizacyjnym "W" I Gdyński Batalion ON miał być zawiązkiem 3 Morskiego Batalionu Strzelców - jednostki formowanej przez 2 Morski Batalion Strzelców w Gdyni, w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem zielonym.

Organizacja i obsada personalna batalionu w dniu 25 sierpnia 1939 r.[edytuj]

Dowództwo [1]

  • dowódca batalionu - mjr Stanisław Zaucha
  • adiutant - ppor. rez. inż. Józef Langiewicz
  • oficer informacyjny - ppor. rez. Bolesław Pelc
  • oficer gospodarczy - ppor. rez. Marian Owoc
  • płatnik - ppor. rez. Edmund Matczyński
  • oficer żywnościowy - plut. pchor. Teodor Płotek
  • lekarz - ppor. rez. dr Jerzy Matuszewski
  • szef batalionu i dowódca drużyny - sierż. Leon Michniowski

Razem w dowództwie 7 oficerów, 30 szeregowych, 2 samochody ciężarowe, 1 motocykl, 1 samochód sanitarny, 10 wozów żywnosciowych, 2 wozy sanitarne, 1 wóz bagażowo-kancelaryjny, 4 konie wierzchowe i 26 koni taborowych.

Pluton łączności [2]

  • dowódca plutonu - por. rez. inż. Stanisław Ostrowski

4 patrole telefoniczne, centrala, 6 rowerzystów, 6 łączników konnych (bez koni), 2 patrole sygnalizacji świetlnej (bez migaczy), patrol sygnalizacyjny z lotnikiem. Razem w plutonie 1 oficer, 35 szeregowych, 1 wóz narzędziowy, 2 konie, 6 rowerów.

Pluton kolarzy [3]

  • dowódca plutonu - por. Tadeusz Jaroszewski

Razem w plutonie 1 oficer, 32 szeregowych, 1 motocykl, 32 rowery, 2 rkm.

1 kompania strzelecka

  • dowódca kompanii - kpt. Stanisław Rolny
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. Stanisław Bussler
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Zygmunt Fruczek
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. Józef Przygoński

Razem w kompanii 4 oficerów, 155 szeregowych, 9 rkm, 1 kuchnia polowa, 3 wozy, 8 koni taborowych i 1 koń wierzchowy.

2 kompania strzelecka

  • dowódca kompanii - kpt. Wojciech Topa
  • dowódca I plutonu - por. rez. Tomir Legocki
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Bolesław Cwilewicz
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. Florian Drecki

Razem w kompanii 4 oficerów, 160 szeregowych, 9 rkm, 1 kuchnia polowa, 3 wozy, 8 koni taborowych i 1 koń wierzchowy.

3 kompania strzelecka

  • dowódca kompanii - kpt. Jan Jarzębowski
  • dowódca I plutonu - por. rez. Stefan Dzierżanowski
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Tadeusz Krupiński
  • dowódca III plutonu - ppor. Arkadiusz Chinczewski
  • szef kompanii - sierż. Szczepan Waliszewski
  • podoficer sanitarny - kpr. Antoni Durczak

Razem w kompanii 4 oficerów, 160 szeregowych, 9 rkm, 1 kuchnia polowa, 3 wozy, 8 koni taborowych, 1 koń wierzchowy.

kompania ciężkich karabinów maszynowych

  • dowódca kompanii - por.rez. Bolesław Polkowski
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. Walerian Bogusz
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Franciszek Kozłowski
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. Andrzej Mądrzak
  • dowódca plutonu moździerzy - ppor. inż. Bolesław Malisz

Razem w kompanii: 5 oficerów, 120 szeregowych, 9 ckm, 2 moździerze piechoty, 20 biedek, 1 kuźnia, 1 kuchnia polowa, 7 wozów taborowych, 38 koni taborowych, 1 koń wierzchowy.

Łącznie batalion liczył 26 oficerów oraz 714 podoficerów i szeregowych, a także 90 koni taborowych i 8 koni wierzchowych. Był uzbrojony i wyposażony w dziewięć ciężkich karabinów maszynowych wzór 1930, dwa 81 mm moździerze piechoty Stokes-Brandt, dwadzieścia dziewięć ręcznych karabinów maszynowych Browning wz. 1928, dwadzieścia biedek, trzydzieści jeden wozów, cztery kuchnie polowe, dwa samochody ciężarowe i jeden samochód sanitarny [4].

Za kampanię wrześniową 1939 batalion został odznaczony orderem Virtuti Militari[5].

Przypisy

  1. Zgodnie z etatem był to poczet dowódcy batalionu, drużyna gospodarcza i sekcja sanitarna. Stanowisko oficera żywnościowego batalionu było stanowiskiem oficerskim.
  2. Zgodnie z etatem był to oddział łączności.
  3. Zgodnie z etatem był to oddział zwiadowców.
  4. Z przedstawionej organizacji wynika, że I Gdyński Batalion ON liczył 718 żołnierzy, w tym 26 oficerów oraz 692 podoficerów i szeregowców. W stosunku do etatu baonu typu IV było 16 żołnierzy więcej, w tym 7 oficerów. Brak, w stosunku do etatu, plutonu przeciwpancernego i drużyny pionierów. W etacie nie występowała kompania karabinów maszynowych, natomiast w każdej kompanii strzeleckiej był pluton karabinów maszynowych a. 3 drużyny.
  5. Zarządzenie gen. W Andersa z 11 listopada 1966 r. Instytut Polski i Muzeum im. gen Sikorskiego w Londynie, sygn. A XII 77.

Bibliografia[edytuj]

  • Kazimierz Pindel, Obrona Narodowa 1937-1939, Warszawa 1979, ​ISBN 83-11-06301-X​.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza "Adiutor", Warszawa 2010, ​ISBN 978-83-86100-83-5​.
  • Gdynia 1939. Relacje uczestników walk lądowych, Wstęp, wybór i komentarze Wacław Tym i Andrzej Rzepniewski, Gdańsk 1979, ​ISBN 83-215-7187-5​.