Stefan Jędrychowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Jędrychowski
Stefan Jędrychowski.jpg
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1910
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 26 maja 1996
Warszawa, Polska
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 12 grudnia 1951
do 24 października 1956
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister finansów
Okres od 22 grudnia 1971
do 21 listopada 1974
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Józef Trendota
Następca Henryk Kisiel
Minister spraw zagranicznych
Okres od 22 grudnia 1968
do 22 grudnia 1971
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Adam Rapacki
Następca Stefan Olszowski
Przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów
Okres od 11 lipca 1956[1]
do 22 grudnia 1968
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Adam Rapacki
Następca Józef Kulesza
Minister żeglugi i handlu zagranicznego
Okres od 28 czerwca 1945 / 5 lipca 1945[2]
do 6 lutego 1947
Przynależność polityczna Polska Partia Robotnicza
Kierownik resortu informacji i propagandy
Okres od 21 lipca 1944[3]
do 31 grudnia 1944
Przynależność polityczna Polska Partia Robotnicza
Następca Stefan Matuszewski
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy

Stefan Jędrychowski (ur. 19 maja 1910 w Warszawie, zm. 26 maja 1996 tamże) – polski ekonomista, prawnik, dyplomata, publicysta i polityk, wieloletni członek Biura Politycznego KC PZPR. Poseł do Krajowej Rady Narodowej (1944–1947) oraz na Sejm Ustawodawczy i na Sejm PRL I, II, III, IV i V kadencji, kierownik resortu informacji i propagandy (1944), minister żeglugi i handlu zagranicznego (1945–1947), przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego i Komisji Planowania przy Radzie Ministrów (1956–1968), minister spraw zagranicznych (1968–1971) i minister finansów (1971–1974), w latach 1951–1956 wiceprezes Rady Ministrów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Karola i Teodozji. Uzyskał wykształcenie wyższe ekonomiczne na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, następnie otrzymał stopień doktora nauk prawnych. W okresie międzywojennym członek organizacji lewicowych w Wilnie, współwydawca czasopisma „Poprostu”, współpracownik Żagarów, przyjaciel Czesława Miłosza, opisany w jego książce pt. Zniewolony umysł.

Po agresji ZSRR na Polskę za namową Józefa Stalina i Wandy Wasilewskiej posłował do Sejmu Republiki Litewskiej oraz do Rady Najwyższej Litewskiej SRR i Rady Najwyższej ZSRR Rady Najwyższej. W 1943 współorganizator Związku Patriotów Polskich i armii polskiej w ZSRR. Od 1944 członek Polskiej Partii Robotniczej, następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1945–1975 zasiadał w Komitetach Centralnych PPR i PZPR. Od kwietnia 1947 był przez rok członkiem Sekretariatu KC PPR, od grudnia 1947 kierując jednocześnie Wydziałem Ekonomicznym. W latach 1956–1971 zasiadał w Biurze Politycznym KC PZPR (uprzednio, w 1956, był zastępcą członka).

W 1944 skierowano go do resortu informacji i propagandy w Polskim Komitecie Wyzwolenia Narodowego, przejściowo był również ambasadorem RP we Francji i w ZSRR. W latach 1945–1947 minister żeglugi i handlu zagranicznego. W latach 1951–1956 pełnił funkcję wicepremiera, po dymisji Adama Rapackiego w wyniku nagonki marcowej przejął resort spraw zagranicznych, a w początkowym okresie ekipy Edwarda Gierka (1971–1974) pełnił funkcję ministra finansów. W latach 1956–1968 przewodniczył Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego oraz Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. W latach 1974–1978 ambasador PRL w Węgierskiej Republice Ludowej.

Wyznaczony przez ZPP na posła do Krajowej Rady Narodowej, następnie na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II, III, IV i V kadencji (1944–1972). 7 grudnia 1970 wraz z Józefem Cyrankiewiczem podpisał Układ PRL-RFN o podstawach normalizacji wzajemnych stosunków.

Przez kilkadziesiąt lat członek Rady Naczelnej Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. W latach 80., już jako emeryt, był często zapraszany do udziału w różnych komitetach honorowych i ciałach doradczych. W 1989 wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

Wybrane odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Do 1 stycznia 1957 przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego
  2. 5 lipca 1945 Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej zyskał uznanie międzynarodowe.
  3. Stefan Jędrychowski pełnił urząd kierownika informacji i propagandy w nieuznawanym międzynarodowo Polskim Komitecie Wyzwolenia Narodowego.
  4. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 1, Nr 170 z 20 lipca 1964. 
  5. M.P. z 1950 r. Nr 87, poz. 1073
  6. „Życie Partii”, styczeń–marzec 1987, s. 55.
  7. Order Odrodzenia dla G. Saragata. Odznaczenia włoskie dla przywódców polskich. „Dziennik Polski”. 246, s. 1, 16 października 1965. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]