Włodzimierz Gosławski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Gosławski
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1903
Mokrsko
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Tatry
Zawód, zajęcie chemik
Miejsce zamieszkania Kraków
Narodowość polska
Tytuł naukowy dr
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie
Stanowisko asystent

Włodzimierz Gosławski (ur. 12 lipca 1903 w Mokrsku, zm. w kwietniu 1940 w Tatrach) – polski chemik, taternik i alpinista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Okres przed II wojną światową[edytuj | edytuj kod]

We wczesnej młodości brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej[1]. W drugiej połowie lat 20. studiował chemię na Uniwersytecie Jagiellońskim, który ukończył w 1930. Cztery lata później obronił pracę doktorską[2]. Był asystentem na Uniwersytecie Jagiellońskim (1929–1936) i na Akademii Górniczej w Krakowie (1936–1939). Opublikował kilka prac naukowych, m.in.[3][4]:

  • W. Gosławski, L. Marchlewski, The absorption of ultraviolet light by some organic substances (1931),
  • W. Gosławski, Studja nad ligniną (1934),
  • W. Gosławski, Influence of hydrogen ions on the dielectric potential and the surface cinchonine and cinchonidine solutions (1936),
  • W. Wilkosz, W. Gosławski, L. Staronka, Na nowych drogach nauki: drogi nauki, materia i energia, czas i przestrzeń (1938).

Taternictwem zajął się dopiero w roku 1936. W 1938 wspinał się w Alpach. Zdobył wówczas, wspólnie z Wawrzyńcem Żuławskim, najwyższy szczyt Alp BerneńskichFinsteraarhorn. W latach 1938–1939 pełnił funkcję przewodniczącego Koła Krakowskiego Klubu Wysokogórskiego.

Okres II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

W 1939 r. walczył w kampanii wrześniowej. Po kampanii udało mu się uciec z transportu jenieckiego, po czym spotkał Tadeusza Pawłowskiego, który z żoną i siostrą (Adą Kopczyńską) wracał ze Lwowa do Krakowa. We czworo zdecydowali się oni zaopiekować opuszczonym schroniskiem w Roztoce. Przez kilka miesięcy wspierali osoby przedostające się przez Tatry do Wojska Polskiego we Francji. W zimie z powodu tej działalności byli ścigani przez gestapo, zdecydowali się więc na ucieczkę na Węgry. Pierwsza próba ucieczki nie powiodła się – zostali złapani w pociągu przez słowacką żandarmerię i odesłani do Polski.

Włodzimierz Gosławski zmarł w czasie drugiej próby ucieczki, w kwietniu 1940 r.

Okoliczności śmierci
Tablice poświęcone osobom zmarłym
w górach na Tatrzańskim Cmentarzu Symbolicznym. Na pierwszym planie,
w lewej dolnej części zdjęcia – tablica poświęcona Włodzimierzowi Gosławskiemu i Adzie Kopczyńskiej

Ponowną próbę Gosławski podjął w marcu 1940 r. wraz z Adą Kopczyńską. Na dzień przed ucieczką udał się do Dzianisza, aby zakupić korony czechosłowackie. Tam w czasie noclegu zatruł się czadem, kolejnego dnia zdecydował się jednak nie porzucać planu. Gosławski i Kopczyńska wyruszyli w góry wraz z czterema innymi osobami mimo bardzo trudnych warunków atmosferycznych. Zatrzymali się oboje na Przełęczy pod Kopą Kondracką, podczas gdy reszta osób zbiegła do Dolinki Rozpadłej. Ponieważ towarzysze nie doczekali się Gosławskiego i Kopczyńskiej, wrócili w górę, gdzie znaleźli martwego już Gosławskiego i skrajnie wyczerpaną Kopczyńską, która zmarła po krótkiej chwili. Ich ciała pozostały w Tatrach – odnaleźli je później wracający z Węgier kurierzy Czesław Wrześniak i Jan Bobowski, a Adę Kopczyńską rozpoznał Józef Krzeptowski[1]. Oboje zostali pochowani na cmentarzu w Kokawie Liptowskiej[5].

Wybrane osiągnięcia wspinaczkowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Bolesław Chwaściński: Z dziejów taternictwa. O górach i ludziach. Warszawa: Sport i Turystyka, 1988, s. 215, 218, 224. ISBN 83-217-2463-9.
  2. Włodzimierz Gosławski: Studja nad ligniną (praca doktorska). W: Repozytorium Cyfrowe Instytutów Naukowych, Rocznik Wydziału Filozoficznego UJ 1 (1930–1934) [on-line]. Drukarnia Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1934. [dostęp 2012-11-18].
  3. Bibliografia polska 1901–1931, t. 10 (pol.). www.bn.org.pl. [dostęp 2012-11-18].
  4. Książki aut. Włodzimierza Gosławskiego w: books.google.pl (pol.). [dostęp 2012-11-18].
  5. Na kurierskich szlakach (pol.). W: Partyzanci AK. Przerzuty i Kurierzy [on-line]. www.partyzanciak.podhaleonline.pl. [dostęp 2012-11-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]