Włodzimierz Laskowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Błogosławiony
Włodzimierz Laskowski
prezbiter i męczennik
Data i miejsce urodzenia 30 stycznia 1886
Rogoźno
Data i miejsce śmierci 8 sierpnia 1940
Mauthausen-Gusen
Czczony przez Kościół katolicki
Beatyfikacja 13 czerwca 1999
Warszawa
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 12 czerwca

Włodzimierz Laskowski (ur. 30 stycznia 1886 w Rogoźnie, zm. 8 sierpnia 1940 w Mauthausen-Gusen) – polski duchowny katolicki, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Był synem Stanisława i Klementyny z domu Głowińskiej. Po ukończeniu Seminarium Duchownego w Poznaniu przyjął 1 marca 1914 święcenia kapłańskie.
Był wikariuszem w Modrzu, Ostrowie Wielkopolskim i w parafii św. Marcina w Poznaniu. Pełnił też funkcję sekretarza generalnego Caritasu (od 1 stycznia 1917 roku), a także dyrektora gospodarczego w seminarium duchownym w Poznaniu (od 1923 roku). Do objęcia parafii we Lwówku pracował w Kurii Metropolitalnej, a w 1930 objął obowiązki dziekana lwóweckiego.

Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany 15 marca 1940, po czym torturowany był w Forcie VII w Poznaniu, a następnie przewieziony do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego Dachau z numerem obozowym 11160. Ostatnim etapem jego życia okazał się obóz koncentracyjny w Gusen gdzie trafił 2 sierpnia 1940.
Błogosławiony ksiądz Włodzimierz został bestialsko zakatowany. Według relacji świadków konał z imieniem Jezusa na ustach.

Beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w Warszawie 13 czerwca 1999 w grupie 108 polskich męczenników.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Źródła internetowe[edytuj | edytuj kod]