Wiesław Kęcik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiesław Piotr Kęcik
Ilustracja
Wiesław Kęcik (1979)
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1946
Warszawa
Zawód filozof, działacz opozycji w PRL
Narodowość Polska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Wiesław Piotr Kęcik (ur. 1 lipca 1946 w Warszawie) – filozof, działacz opozycji niepodległościowej w PRL, członek organizacji Ruch, członek Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”. Mąż Marzeny Górszczyk-Kęcik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1965 wstąpił do zakonu jezuitów, ukończył studia filozoficzne w Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej oo. jezuitów w Krakowie, ale ostatecznie opuścił zakon w 1970. W maju 1970 został członkiem organizacji Ruch. Brał udział w przygotowaniach do podpalenia Muzeum Lenina w Poroninie, został aresztowany w przeddzień akcji, 20 czerwca 1970 i następnie skazany na karę 3,5 roku pozbawienie wolności, którą odbył w całości. Zakład karny opuścił w grudniu 1973, w 1974 ożenił się z Marzeną Górszczyk-Kęcik i rozpoczął studia z filologii klasycznej na Uniwersytecie Wrocławskim.

Od 1976 współpracował z Komitetem Obrony Robotników, m.in. jeździł jako obserwator do Radomia na procesy robotników. Po zamordowaniu w 1977 r. Stanisława Pyjasa współorganizował jesienią tego roku (m.in. wraz z żoną) Studencki Komitet Solidarności we Wrocławiu, ale nie zdecydował się podpisać listy sygnatariuszy z uwagi na swoją przeszłość polityczną. Po ukończeniu studiów w 1978 wrócił do Warszawy.

W lipcu 1978 zaangażował się w niezależny ruch ludowy. M.in. wraz z Januszem Rożkiem ze wsi Kolonia Górna k. Milejowa organizował strajk i brał udział w wiecu w lesie k. Milejowa, gdy rolnicy powołali tam 30 lipca 1978 r. jawny Komitet Samoobrony Chłopskiej Ziemi Lubelskiej. Wspierał także powstanie kolejnych komitetów - Komitetu Samoobrony Chłopskiej Ziemi Grójeckiej założonego w w Zbroszy Dużej przez ks. Czesława Sadłowskiego (9 września 1978) i Komitetu Samoobrony Chłopskiej Ziemi Rzeszowskiej (12 listopada 1978). Był najważniejszym łącznikiem pomiędzy niezależnymi grupami chłopskimi a warszawska opozycją. Podpisał Deklarację Ruchu Demokratycznego z 18 września 1978, a w październiku 1978 został członkiem KSS „KOR”.

Od początku 1979 był jednym z organizatorów Uniwersytetu Ludowego w Zbroszy Wielkiej, od kwietnia 1979 do kwietnia 1980 był faktycznym redaktorem naczelnym pisma "Placówka". W czerwcu 1979 był razem z Michałem Jagłą twórcą Ośrodka Myśli Ludowej.

Brał udział w głodówce solidarnościowej w dniach 7-17 maja 1980 r. w kościele parafii pw. św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej w intencji uwolnienia więzionych działaczy opozycji oraz jako akt solidarności z głodującymi w więzieniu Mirosławem Chojeckim i Dariuszem Kobzdejem.

W sierpniu 1980 został aresztowany, zwolniono go w wyniku porozumień gdańskich (31 sierpnia 1980). We wrześniu 1980 był jednym z organizatorów Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Rolników (od października 1980 pod nazwą NSZZ Rolników "Solidarność Wiejska") i następnie doradcą komitetu założycielskiego związku. Od grudnia 1980 razem z żoną wydawał pismo "Solidarność Wiejska". Po zjednoczeniu wielu niezależnych organizacji rolniczych i powstaniu w marcu 1981 Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Rolników Indywidualnych „Solidarność” był doradcą tego związku.

Został internowany 13 grudnia 1981. Razem z żoną został osadzony w Ośrodku Odosobnienia w Jaworzu, a od maja 1982 przebywał w ośrodku w Darłówku. Został zwolniony w grudniu 1982. W 1985 wyjechał z żoną do Szwecji. Wrócił z nią do Polski w 1991. Na prośbę arcybiskupa Ignacego Tokarczuka otworzyli i prowadzili przez rok w Jarosławiu ośrodek pojednania polsko-ukraińskiego[1].

Obecnie współpracuje z organizacjami społecznymi i pozarządowymi.

Ma dwóch synów i dwie córki: Jana (kucharz i restaurator) i Mikołaja (ksiądz)[2] oraz Wandę i Annę.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2006)[3][4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Kaczyński: Prawy człowiek, przyjaciel wielu. Rzeczpospolita (gazeta), 1999-07-20. [dostęp 2010-11-21].
  2. Cezary Łazarewicz: Pokolenie pokorowców. polityka.pl, 9 października 2011. [dostęp 14 stycznia 2014].
  3. Lista odznaczonych przez Prezydenta RP 3 maja 2006 r. [dostęp 2010-11-21]
  4. M.P. z 2006 r. Nr 43, poz. 460

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956-1989. Tom 1, wyd. Ośrodek Karta, Warszawa 2000 (biogram autorstwa Piotra Śmiłowicza)
  • Andrzej W. Kaczorowski, Tomasz Kozłowski, Jan Olaszek „Solidarność” Rolników 1980-1989, wyd. Fundacja "Kasa Nadziei", Warszawa 2010