Wincenty Wodzinowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wincenty Wodzinowski
Ilustracja
Wincenty Wodzinowski, wizerunek sprzed 1932 r.
Data i miejsce urodzenia 1866
Igołomia
Data i miejsce śmierci 1940
Kraków
Dziedzina sztuki malarstwo
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941)
W. Wodzinowski, Odpoczynek żniwiarzy, 1893
W. Wodzinowski, Na swojską nutę, 1889

Wincenty Wodzinowski (ur. 1866 w Igołomii, zm. 1940 w Krakowie) – polski malarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1880-1881 studiował w Klasie Rysunkowej u Wojciecha Gersona w Warszawie, w latach 1881-1889 w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Jana Matejki. W latach 1890-1892 uzupełniał wiedzę w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. W 1892 powrócił do Krakowa, przez 20 lat od 1896 wykładał na Wyższych Kursach dla Kobiet im. Adriana Baranieckiego.

Malował pejzaże, portrety, kompozycje realistyczne i symboliczne, wiejskie sceny rodzajowe. W późniejszych latach seryjnie powtarzał te same motywy.

W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Na krakowskich Azorach (Prądnik Biały) jest ulica jego imienia.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Chłop bronowicki
  • Dziewczyna wiejska z kogutem
  • Na swojską nutę, 1889
  • Portret krakowiaka
  • Dziewczyna przy oknie, 1903
  • Portret ojca, 1890
  • Sekrety, 1910
  • Kuszenie
  • Panorama Racławicka - postać Kościuszki i stroje ludowe

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]