Dzielnica IV Prądnik Biały

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
IV Prądnik Biały
Dzielnica Krakowa
Ilustracja
Austeria Promnicka (Zajazd Kościuszkowski) – siedziba urzędu Dzielnicy IV
Państwo

 Polska

Województwo

 małopolskie

Miasto

Kraków

Zarządzający

Dominik Franczak

Powierzchnia

23,42 km²

Populacja (2020[1])
• liczba ludności


71 706

• gęstość

3061 os./km²

Tablice rejestracyjne

KR

Położenie na mapie Krakowa
Położenie na mapie
Strona internetowa

Dzielnica IV Prądnik Białydzielnica, jednostka pomocnicza gminy miejskiej Kraków. Nazwa pochodzi od wsi Prądnik Biały, włączonej do miasta w dwóch etapach: w latach 1909 i 1941. Do 1990 r. wchodziła w skład dzielnicy Krowodrza. Przewodniczącym zarządu dzielnicy jest Dominik Franczak.

Przewodniczący Rady Dzielnicy IV Prądnik Biały oraz siedziba[edytuj | edytuj kod]

Organem przedstawicielskim mieszkańców, pochodzącym z wyborów lokalnych, jest Rada Dzielnicy IV Prądnik Biały, która składa się z 21 radnych. Wybierają oni ze swojego grona Przewodniczącego Rady i Zarządu Dzielnicy (w formie głosowania tajnego). Przewodniczący proponuje kandydatów na: Zastępcę Przewodniczącego oraz do 3 członków Zarządu, co podlega koniecznej aprobacie Rady Dzielnicy w formie głosowań i uchwał.

Przewodniczący: Dominik Franczak (od 17.12.2018r.[2])

Zastępca Przewodniczącego: Dariusz Partyka (od 21.12.2018r.[3])

Siedziba: Zajazd Kościuszkowski, ul. Białoprądnicka 3, 31-221 Kraków

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Od lat 90. XX wieku liczba mieszkańców Prądnika Białego systematycznie rośnie.

Osiedla i zwyczajowe jednostki urbanistyczne[edytuj | edytuj kod]

Granice dzielnicy[edytuj | edytuj kod]

  • Od strony zachodniej od przecięcia wylotu ul. Pasternik z granicą m. Krakowa na północ granicą m. Krakowa do przecięcia z wylotem ul. Władysława Łokietka, następnie zmienia kierunek na wschodni i granicą m. Krakowa biegnie do przecięcia z linią kolejową Kraków – Warszawa,
  • z Dzielnicą III graniczy na odcinku – od przecięcia granic m. Krakowa z linią kolejową Kraków – Warszawa w kierunku na południowy zachód wschodnią stroną linii kolejowej Kraków – Warszawa do skrzyżowania z kolejową obwodnicą towarową w rejonie ul. Mariana Langiewicza,
  • z Dzielnicą V graniczy na odcinku – od skrzyżowania linii kolejowej Kraków – Warszawa z kolejową obwodnicą towarową w rejonie ul. Mariana Langiewicza w kierunku na zachód północną stroną kolejowej obwodnicy towarowej, która w rejonie stacji kolejowej Kraków – Łobzów łączy się z linią kolejową Kraków – Katowice, do przecięcia z zachodnią stroną ul. Bartosza Głowackiego,
  • z Dzielnicą VI graniczy na odcinku – od punktu linii kolejowej na wysokości ul. Bartosza Głowackiego w kierunku na zachód północną stroną linii kolejowej Kraków – Katowice do przecięcia z ul. Armii Krajowej, następnie wschodnią stroną ul. Armii Krajowej w kierunku północnym do Ronda Ofiar Katynia, dalej południową i zachodnią stroną ronda, zmienia kierunek na północno-zachodni i północną stroną ulic: Walerego Eliasza Radzikowskiego, Pasternik – do przecięcia z granicą m. Krakowa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dzielnica obejmuje swoim terytorium kilka historycznych wsi podkrakowskich (w większości włączonych do Krakowa w 1941 r.), spośród których największą i najstarszą była wieś Prądnik Biały, położona nad rzeką Prądnik (Białuchą) i od niej wywodząca swą nazwę, a pierwotnie obejmującą również tereny późniejszych Witkowic i Górki Narodowej.

Najstarszy zapis dotyczący Prądnika pochodzi z 1123 roku. Ówczesna nazwa to Prutnic. Zapis wskazuje na zwierzchnictwo biskupów krakowskich. W 1220 r. biskup krakowski Iwo Odrowąż założył na jej terenie pierwszy szpital w Krakowie, prowadzony przez Zakon Kanoników Ducha Św. De Saxia. W latach 70. XV w. wieś zwano już Magna Prandnik, co w sto lat później zapisano po raz pierwszy po polsku jako Prądnik Wielki.

Od 1496 jeden z młynów znajdujących się na terenie Prądnika Białego służył jako drukarnia, w I połowie XVI w. dzierżawiony był przez drukarza Jana Hallera. W 1574 r. na błoniach prądnickich szlachta witała przybyłego do Krakowa Henryka Walezego, a w 1697 r. w Prądniku Białym rozpoczął się koronacyjny wjazd do Krakowa Augusta II. W 1794 r. we wsi przebywał Tadeusz Kościuszko (jeśli wierzyć tradycji, odpoczywał pod istniejącym do dziś w parku dworskim jaworem przed bitwą pod Racławicami), natomiast w 1809 r. mieszkał w niej gen. Jan Henryk Dąbrowski. W latach 1913–15 przy ul. Prądnickiej 15 wzniesiono Miejskie Zakłady Sanitarne, zaś w latach trzydziestych wybudowano na Prądniku Klasztor Najświętszej Duszy Chrystusa Pana, którego pierwsza przełożona i założycielka zgromadzenia, Matka Paula Zofia Tajber, spoczywa na prądnickim cmentarzu.

Ogólna charakterystyka dzielnicy[edytuj | edytuj kod]

Dom Wschodzącego Słońca (2008)

Dzielnica IV jest położona w północnej części Krakowa. Liczbę mieszkańców szacuje się na 69 135, co sprawia, że jest najludniejszą dzielnicą Krakowa. Ma powierzchnię 2341,87 ha.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

W dzielnicy istnieje dość dobrze rozbudowana komunikacja miejska dzienna. W większości trasy są obsługiwane przez autobusy. Na terenie dzielnicy istnieje jedna pętla tramwajowa (Krowodrza Górka) oraz kilka pętli autobusowych.

Rekreacja[edytuj | edytuj kod]

Parki[edytuj | edytuj kod]

Kluby sportowe[edytuj | edytuj kod]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Obiekty religijne[edytuj | edytuj kod]

Kościół rzymskokatolicki:

Świadkowie Jehowy:

  • Sala Królestwa, zbory: Kraków–Azory, Kraków–Krowodrza, Kraków–Łobzów, ul. Na Polach 36a[4].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Liczba stałych mieszkańców w poszczególnych dzielnicach. bip.krakow.pl. [dostęp 2021-01-23].
  2. Biuletyn Informacji Publicznej Miasta Krakowa - BIP MK, www.bip.krakow.pl [dostęp 2022-01-14].
  3. Biuletyn Informacji Publicznej Miasta Krakowa - BIP MK, www.bip.krakow.pl [dostęp 2022-01-14].
  4. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2022-08-01].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]