Witold Czaykowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witold Czaykowski
Witold Czajkowski
pułkownik kawalerii pułkownik kawalerii
Data urodzenia 24 czerwca 1895
Data i miejsce śmierci 6 września 1972
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie II RP
Jednostki 14 Pułk Ułanów,
4 Dywizja Kawalerii,
Kierownictwo Remontów,
Dowództwo Taborów i Szefostwo Remontu
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja)

Witold Czaykowski, wcześniej Czajkowski (ur. 24 czerwca 1895, zm. 6 września 1972 w Londynie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, później pułkownik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Witold Czaykowski[1] urodził się 24 czerwca 1895. Po zakończeniu I wojny światowej został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień rotmistrza jazdy w ze starszeństwem z dniem 1 września 1922[2][3][4]. W szeregach 14 pułku ułanów brał udział w walkach o niepodległość Polski. W stopniu podporucznika był adiutantem pułku[5]. W latach 20. i 30. pozostawał oficerem macierzystego pułku, stacjonującego we Lwowie, w tym w 1924 jako oficer nadetatowy był przydzielony do 4 Dywizji Kawalerii jako I oficer sztabu[6][7][8]. Został awansowany na stopień majora kawalerii w ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[9][10]. Był autorem publikacji pt. Zarys historii wojennej 14-go Pułku Ułanów Jazłowieckich, wydanej w 1928 z serii Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920. Od 1928 do 1930 był kwatermistrzem w 14 pułku ułanów[11]. Od kwietnia 1933 był szefem wydziału w Kierownictwie Remontów[12]. W grudniu 1934 roku został przeniesiony do Dowództwie Taborów i Szefostwo Remontu w Warszawie na stanowisko szefa wydziału[13]. Został awansowany na stopień podpułkownika. W 1939 roku pełnił służbę w Dowództwie Taborów i Szefostwie Remontu na stanowisku szefa Wydziału I Ogólnego[14].

Po zakończeniu II wojny światowej przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii[15]. Do końca życia pozostawał w stopniu pułkownika kawalerii[15]. Zmarł 6 września 1972 w Londynie[15].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Roczniki Oficerskie 1923, 1924 wskazały nazwisko Czajkowski. Roczniki Oficerskie 1928, 1932 podały nazwisko Czaykowski
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 681.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 603.
  4. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 144.
  5. Dzieje Ułanów Jazłowieckich. Praca zbiorowa. 1988, s. 67.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 627.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 81, 567.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 641.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 343.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 96.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 303.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 91.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 lutego 1935 roku, s. 4.
  14. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 438, tu wskazany jako podpułkownik dyplomowany kawalerii.
  15. a b c Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 23, s. 102, Grudzień 1972. Koło Lwowian w Londynie. 
  16. M.P. z 1937 r. nr 178, poz. 294.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]