Wrostek (językoznawstwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wrostek (infiks) – w językoznawstwie każdy morfem, o ile jest umiejscowiony wewnątrz rdzenia wyrazu (podstawy słowotwórczej)[1].

Infiksy wraz z przedrostkami (prefiksami) i przyrostkami (sufiksami) stanowią odmiany zrostków (afiksów), czyli tych morfemów słowotwórczych, które odpowiadają za tworzenie wyrazów pochodnych.

Przykłady:

  • W języku praindoeuropejskim istniał wrostek -n- (z postaciami obocznymi -ne-, -no-). Jego ślady to na przykład:
    • w łacinie: frango 'łamię' – fregi 'złamałem', vinco 'zwyciężam' – vici 'zwyciężyłem'
    • w sanskrycie: 'łączę' yunájmi (1. osoba liczby pojedynczej czasu teraźniejszego) ze rdzenia yuj- (wrostek -na- oznacza czynność teraźniejszą w klasie VII czasowników[2])
  • W języku angielskim takie wyrazy jak bloody, blooming i inne słowa nacechowane emocjonalnie[3] mogą być wstawiane do słów jako infiks: np. abso-bloomin'-lutely (z My Fair Lady),
  • W języku fińskim cechą liczby mnogiej (oprócz mianownika) jest wrostek -i-: talossa – w domu; taloissa – w domach[4]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Milewski 1967 ↓, s. 87.
  2. Michael Coulson: Sanskrit Teach Yourself Books ​ISBN 0-340-05982-6​, str. 294
  3. Michael Swan Practical English Usage Oxford University Press 2005
  4. The Finnish Teacher (ang.). [dostęp 2017-12-04].

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Milewski: Językoznawstwo. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1967.