Wrostek (językoznawstwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wrostek, infiks, śródrostek – każdy morfem umiejscowiony wewnątrz rdzenia wyrazu (podstawy słowotwórczej)[1].

Infiksy wraz z przedrostkami (prefiksami) i przyrostkami (sufiksami) są zrostkami (afiksami), czyli morfemami słowotwórczymi odpowiadającymi za tworzenie wyrazów pochodnych.

Przykłady:

  • W języku praindoeuropejskim istniał wrostek -n- (z postaciami obocznymi -ne-, -no-). Jego ślady to na przykład:
    • w łacinie: frango 'łamię' (fregi 'złamałem'), vinco 'zwyciężam' (vici 'zwyciężyłem')
    • w sanskrycie: yunájmi 'łączę' (1. osoba liczby pojedynczej czasu teraźniejszego) z rdzenia yuj- (wrostek -na- oznacza czynność teraźniejszą w klasie VII czasowników[2]).
  • W języku angielskim bloody, blooming i inne słowa nacechowane emocjonalnie[3] mogą być wstawiane jako wrostek, na przykład abso-bloomin'-lutely (z My Fair Lady).
  • W języku fińskim cechą liczby mnogiej (oprócz mianownika) jest wrostek -i-: talossa 'w domu', taloissa 'w domach'[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Milewski 1967 ↓, s. 87.
  2. Michael Coulson: Sanskrit Teach Yourself Books ​ISBN 0-340-05982-6​, s. 294
  3. Michael Swan Practical English Usage Oxford University Press 2005
  4. The Finnish Teacher (ang.). [dostęp 2017-12-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Milewski: Językoznawstwo. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1967.