Wyżnie Solnisko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wyżnie Solnisko. U góry Kołowa Czuba i Mały Kozi Wierch

Wyżnie Solnisko – rówień w Dolinie Pięciu Stawów Polskich w Tatrach Wysokich, znajdująca się w jej największym rozszerzeniu. Jest to stosunkowo płaski teren, na północ od Czarnego Stawu Polskiego, na południowym zboczu opadającym spod Dolinki Pustej. Od zachodu ograniczony jest grzbietem Kołowej Czuby, na wschód przechodzi w Niżnie Solnisko, na południe w Stare Solnisko. Teren pokryty jest wielkimi głazami, w wielu miejscach podmokły, znajduje się w nim koryto okresowego niewielkiego potoku spływającego spod Koziej Przełęczy. Jest to najwyżej w polskich Tatrach położone miejsce, w którym obserwowano występowanie żaby trawnej. Teren pokryty jest skąpą roślinnością z niewielkimi płatami kosodrzewiny. Rośnie tutaj m.in. sit skucina, sasanka alpejska, borówka bagienna, omieg kozłowiec, a na podmokłych terenach wełnianka szerokolistna i knieć błotna.

Nazwą solnisko określano miejsca, w których wykładano sól dla wypasanego na hali bydła i owiec. Na Wyżnim Solnisku znajduje się pamiątkowy kamień z tabliczką poświęconą Stanisławowi Bronikowskiemu. Nieco powyżej niego krzyżówka szlaków turystycznych.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny niebieski – niebieski, przebiegający przez Dolinę Pięciu Stawów Polskich i prowadzący na Zawrat. Czas przejścia od schroniska na Zawrat: 1:40 h, ↓ 1:30 h
szlak turystyczny żółty – żółty na Kozią Przełęcz (szlak łącznikowy Orlej Perci). Czas przejścia z Doliny Pięciu Stawów Polskich na Kozią Przełęcz: 1:20 h, ↓ 1 h

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2003. ISBN 83-915859-1-3.
  2. Władysław Szafer: Tatrzański Park Narodowy. Zakład Ochrony Przyrody PAN, 1962.
  3. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.