Wybory parlamentarne w Finlandii w 2011 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Finlandia
Godło Finlandii
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Finlandii

Wybory parlamentarne w Finlandii w 2011 roku – odbyły się 17 kwietnia 2011. Wcześniejsze oddanie głosu (tzw. wstępna faza wyborów) było możliwe w dniach od 6 do 12 kwietnia 2011[1]. W wyniku tych wyborów zostało wyłonionych 200 posłów do Eduskunty na nową czteroletnią kadencję.

Według stanu na 1 stycznia 2011 zarejestrowanych było 17 partii politycznych uprawnionych do wystawienia list wyborczych[2]. Osiem z nich posiadało reprezentację parlamentarną w Eduskuncie: Chrześcijańscy Demokraci, Liga Zielonych, Partia Centrum, Partia Koalicji Narodowej, Prawdziwi Finowie, Socjaldemokratyczna Partia Finlandii, Sojusz Lewicy i Szwedzka Partia Ludowa. Spośród posłów kończącej się kadencji blisko czterdziestu nie zdecydowało się ubiegać o reelekcję, wśród nich Sauli Niinistö, przewodniczący parlamentu[3].

Według wyników po podliczeniu wszystkich oddanych głosów najlepszy wynik uzyskała centroprawicowa Partia Koalicji Narodowej, za nią uplasowała się Socjaldemokratyczna Partia Finlandii, a na trzecim miejscu znalazła się eurosceptyczna formacja Prawdziwi Finowie. Zwycięska w poprzednich wyborach Partia Centrum premier Mari Kiviniemi zajęła czwarte miejsce, tracąc 16 mandatów. Wszystkie ugrupowania reprezentowane dotąd w Eduskuncie utrzymały reprezentację parlamentarną[4]. Niemal wszystkie ugrupowania uzyskały słabsze wyniki niż w wyborach w 2007. Znaczący wzrost poparcia odnotowali jedynie Prawdziwi Finowie[4].

W głosowaniu wcześniejszym wzięło udział około 1,25 mln wyborców (31,2% uprawnionych)[5]. Frekwencja wyniosła natomiast 70,4% (w porównaniu do 67,9% w 2007)[4].

Okręgi wyborcze[edytuj | edytuj kod]

Deputowani zostali wybrani w 15 okręgach[6] – w 14 wielomandatowych (mandaty przydzielono metodą d'Hondta) i w jednym jednomandatowym (Wyspy Alandzkie posiadające własny system partyjny)[7].

Okręgi wyborcze
Electoral districts of Finland.svg
Map Okręg wyborczy/Regiony Nr Liczba posłów

     

Helsinki 01 21

     

Uusimaa 02 35

     

Finlandia Właściwa 03 17

     

Satakunta 04 9

     

Wyspy Alandzkie 05 1

     

Tavastia (Kanta-Häme i Päijät-Häme) 06 14

     

Pirkanmaa 07 18

     

Kymi (Karelia Południowa i Kymenlaakso) 08 12

     

Etelä-Savo 09 6

     

Pohjois-Savo 10 9

     

Karelia Północna 11 6

     

Vaasa (Keski-Pohjanmaa, Etelä-Pohjanmaa i Pohjanmaa) 12 17

     

Finlandia Środkowa 13 10

     

Oulu (Kainuu i Pohjois-Pohjanmaa) 14 18

     

Laponia 15 7

Wyniki wyborów[edytuj | edytuj kod]

Partia Głosy Procent (zmiana) Mandaty (zmiana)
Partia Koalicji Narodowej 598 369 20,4% −1,9 44 −6
Socjaldemokratyczna Partia Finlandii 561 049 19,1% −2,3 42 −3
Prawdziwi Finowie 559 342 19,0% +15,0 39 +34
Partia Centrum 463 160 15,8% −7,3 35 −16
Sojusz Lewicy 238 473 8,1% −0,7 14 −3
Liga Zielonych 212 837 7,2% −1,2 10 −5
Szwedzka Partia Ludowa 125 865 4,3% −0,3 9
Chrześcijańscy Demokraci 118 514 4,0% −0,8 6 −1
Borgerlig allians[8] 11 742 0,4% −0,1% 1
Inne 47 735 1,6% 0
Razem 2 937 086 100% 200

Źródła:[4][9]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Election Dates (ang.). vaalit.fi. [dostęp 17 kwietnia 2011].
  2. List of Registered Parties (ang.). vaalit.fi. [dostęp 17 kwietnia 2011].
  3. Niinistö Not Running for Parliament (ang.). yle.fi, 3 maja 2010. [dostęp 17 kwietnia 2011].
  4. a b c d Koko maan tulokset (fiń.). vaalikone.fi. [dostęp 17 kwietnia 2011].
  5. Ennakkoäänestys vilkasta loppuun asti (fiń.). yle.fi, 17 kwietnia 2011. [dostęp 17 kwietnia 2011].
  6. Electoral Districts (ang.). vaalit.fi. [dostęp 17 kwietnia 2011].
  7. Valtioneuvoston asetus kansanedustajien paikkojen jaosta vaalipiirien kesken (fiń.). finlex.fi. [dostęp 17 kwietnia 2011].
  8. Koalicja centroprawicowych i liberalnych ugrupowań na Wyspach Alandzkich.
  9. Koko maa – Puolueiden kannatus (fiń.). yle.fi. [dostęp 18 kwietnia 2011].