Wysoczyzna Elbląska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wysoczyzna Elbląska
313.55 Wysoczyzna Elbląska.png
Prowincja Niż Środkowoeuropejski
Podprowincja Pobrzeża Południowobałtyckie
Makroregion Pobrzeże Gdańskie
Mezoregion Wysoczyzna Elbląska
Zajmowane
jednostki
administracyjne
Polska:
województwo warmińsko-mazurskie

Wysoczyzna Elbląska (niem. Elbinger Höhe lub Trunzer Berge) (313.55), izolowana kępa morenowa na Pobrzeżu Gdańskim.

Wysokość do 198,5 m (Góra Srebrna). Opada stromymi krawędziami ku Żuławom Wiślanym, Zalewowi Wiślanemu i Równinie Warmińskiej. Znaczna wysokość względna Wysoczyzny Elbląskiej spowodowała rozcięcie jej zboczy wąwozami erozyjnymi. Najciekawsze krajobrazowo fragmenty wysoczyzny obejmuje Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiej. Na północnym krańcu Wysoczyzny Elbląskiej leży Tolkmicko, na południowym zachodzie - Elbląg.

Wysoczyznę Elbląską porastają w większości lasy mieszane z przewagą buka. Inne występujące liściaste gatunki to: dęby, graby, wiązy, brzozy, lipy. Iglaste drzewa porastające Wysoczyznę to sosny i świerki. Górski charakter terenu sprzyja występowaniu rzadkich w północnej Polsce roślin górskich i wyżynnych, są to np. olsza szara, czosnek niedźwiedzi, tojad dzióbaty, żywiec cebulkowy, skrzyp olbrzymi, pióropusznik strusi; występują tu też mchy i wątrobowce rosnące w górach[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kotliński i inni, Powiat elbląski : przyroda i historia : praca zbiorowa, Elbląg: Wydawnictwo Tekst, 1997, ISBN 83-7208-193-X, OCLC 892595790.