Zackenstil

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tron Łaski Antependium z kościoła Wiesenkirche w Soest, ok. 1260-70, obecnie w berlińskiej Gemäldegalerie
Tympanon portalu zachodniego Leechkirche w Graz.

Zackenstil, styl zygzakowaty – styl w malarstwie krajów niemieckojęzycznych, dominujący w XIII w. Jego nazwa pochodzi od charakterystycznych dla tego stylu draperii łamanych zygzakowato, które podkreślają ruch, a nawet sprawiają wrażenie, jakby "żyły niezależnym życiem".

Początki zackenstilu związane są z wpływem malarstwa bizantyńskiego na malarstwo w północno-wschodnich Niemczech (Dolna Saksonia, Turyngia). W kolejnych dekadach styl upowszechnił się w Austrii (gł. Górna Austria, Styria i Karyntia) Frankonii i Nadrenii. Na zachodzie na styl oddziałała francuska rzeźba gotycka. W 2. połowie XIII wieku styl rozprzestrzenił się aż po Pragę. Styl zygzakowaty trwał do około 1330 r.

Przykłady:


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Virginia Roehring Kaufmann, Zackenstil [hasło w:] Dictionary of Art, Oxford 1997, s. 588.
  • Peter von Baldass, Wilhelm Buchowiecki, Walther Mrazak, Romanische Kunst in Österreich, Wien 1962
  • Marek Walczak, Dekoracja rzeźbiarska kapitularza przy klasztorze Dominikanów w Krakowie [w:] Tenże, Rzeźba architektoniczna w Małopolsce za czasów Kazimierza Wielkiego, Kraków 2006.