Zaganiacz blady

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zaganiacz blady
Iduna pallida[1]
(Hemprich & Ehrenberg, 1833)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina trzciniaki
Rodzaj Iduna
Gatunek zaganiacz blady
Synonimy
  • Curruca pallida Hemprich & Ehrenberg, 1833[2]
  • Hippolais pallida (Hemprich & Ehrenberg, 1833)[1]
Podgatunki
  • I. p. elaeica (A. Lindermayer, 1843)
  • I. p. reiseri (Hilgert, 1908)
  • I. p. pallida (Hemprich & Ehrenberg, 1833)
  • I. p. alulensis (Ash, D.J. Pearson & Bensch, 2005)
  • I. p. laeneni (Niethammer, 1955)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Zaganiacz blady[4] (Iduna pallida) – gatunek małego ptaka z rodziny trzciniaków (Acrocephalidae), wcześniej zaliczany do pokrzewkowatych (Sylviidae).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków I. pallida[2][5]:

Dawniej za jego podgatunek uznawano też zaganiacza płowego (I. opaca), lecz badania wykazały znaczne różnice między nimi w mitochondrialnym DNA (ponad 9%), ponadto różnią się śpiewem, zachowaniem i morfologią[6].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 12–14 cm; masa ciała 8–16 g[2].

Kształtem bardzo podobny do łozówki i trzcinniczka zwyczajnego. Zgodnie z nazwą jego ubarwienie jest „blade”.

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Delikatne owady jak muchy i mszyce, pająki. Lubi żerować na krzewach.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Jaja z kolekcji muzealnej

Samica buduje gniazdo z cienkich gałązek, źdźbeł i łodyg. Część budulca owija wokół gałęzi.

Występowanie i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Zaganiacz blady występuje w krajach śródziemnomorskich, na Węgrzech, w zachodniej i środkowej Azji oraz wyspowo na Półwyspie Arabskim, w północnej i środkowej Afryce. Zimuje w Afryce.

Do Polski zalatuje wyjątkowo[7]. Po raz pierwszy zaobserwowany w 2018 roku; odnotowano wtedy dwa stwierdzenia – w czerwcu w Kuźnicy (powiat pucki) oraz w październiku w Krynicy Morskiej[8].

Zasiedla widne lasy i sady. W okresie godowym zamieszkuje tereny otwarte.

Głos[edytuj | edytuj kod]

Często naśladuje głosy innych ptaków. Niemal stale odzywa się miękkim „czek”, poza tym ochrypłym, szybkim „czerr” lub „czorr”.

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje zaganiacza bladego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Liczebność światowej populacji, obliczona w oparciu o szacunki organizacji BirdLife International dla Europy z 2015 roku, zawiera się w przedziale 21–44 milionów dorosłych osobników. Globalny trend liczebności populacji uznawany jest za stabilny[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Iduna pallida, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c Svensson, L.: Olivaceous Warbler (Iduna pallida). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-05-02].
  3. a b Iduna pallida, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Acrocephalidae Salvin, 1882 (1838) - trzciniaki - Brush, reed and swamp warblers. Wersja: 2020-01-11. W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-06-21].
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Bushtits, leaf warblers, reed warblers (ang.). IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-06-16].
  6. Olivaceous Warbler (Hippolais pallida) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-13)].
  7. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego: Lista awifauny krajowej. Gatunki ptaków stwierdzone w Polsce – stan z 31.12.2019. [dostęp 2020-06-21].
  8. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. Raport nr 35. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2019. „Ornis Polonica”. 60, s. 125–160, 2019. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]