Zakład Kartografii Uniwersytetu Warszawskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Katedra Kartografii, a następnie Zakład Kartografii, był jedną z jednostek Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego zlokalizowanego w Pałacu Uruskich. W 2014 został połączony z Zakładem Geoinformatyki i Teledetekcji w Zakład Geoinformatyki, Kartografii i Teledetekcji.

Zakład Kartografii i Katedra Kartografii[edytuj | edytuj kod]

Zakład Kartografii został powołany 1 listopada 1950 roku, rozporządzeniem Ministra Szkół Wyższych i Nauki, w ramach organizowanego wówczas Instytutu Geograficznego należącego do Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego jako pierwsza w Polsce placówka dydaktyczna kształcąca kartografów-geografów. W latach 1968-1977 funkcjonował jako Zakład Kartografii, w okresie 1977-2011 jako Katedra Kartografii, od 2011 do 2014 ponownie jako Zakład Kartografii.

Od 1977 roku Zakład (Katedra) wchodził w skład Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych.

Zakład Kartografii kształcił kartografów-redaktorów map, co roku egzamin magisterski zdawało od kilku do kilkunastu osób. Absolwenci Zakładu i Katedry pracowali w największych polskich wydawnictwach kartograficznych. Dotychczas wykonano tu 4 prace habilitacyjne, 14 prac doktorskich i ponad 350 prac magisterskich. Absolwenci Zakładu i Katedry Kartografii, będącej przez kilkadziesiąt lat jedyną w Polsce jednostką dydaktyczną kształcącą redaktorów-kartografów, mieli ogromny wpływ na ogólnoużytkową kartografię polską, początkowo stanowiąc trzon kartografów w jedynym wydawnictwie kartograficznym wykonującym ogólnodostępne mapy jakim było Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, później wnosząc duży wkład w powstanie komercyjnego rynku kartograficznego po 1989. Uczestniczyli również w powoływaniu podobnych jednostek na innych uczelniach wyższych w Polsce.

W Zakładzie, jako jednostce naukowo-dydaktycznej, prowadzono również badania z zakresu kartografii geograficznej: historii kartografii polskiej, kartografii matematycznej, kartografii komputerowej, metodyki kartograficznej, redakcji map i atlasów, kartografii prasowej oraz kartograficznej metody badań. Badania z zakresu teorii kartografii prowadzone w latach 70., szczególnie dotyczące przekazu kartograficznego i kartologii, przyniosły Zakładowi i Katedrze Kartografii światowy rozgłos, a opublikowane wówczas prace są do tej pory licznie cytowane za granicą. W Katedrze zostały opracowane założenia teoretyczne układu współrzędnych „GUGiK-80" wykorzystanego następnie przy opracowywaniu polskich map topograficznych w skalach 1:100 000 i 1:500 000 wydawanych w latach 1980-1993 oraz opracowano grafikę nowych polskich map topograficznych w skalach 1:10 000 i 1:50 000 opracowywanych od 1994 w układzie współrzędnych „1942”, a od 1996 w układzie współrzędnych „1992”.

Kierownicy Zakładu i Katedry Kartografii:

W Zakładzie Kartografii wydawane było jedyne polskie i pierwsze na świecie czasopismo naukowe poświęcone w całości kartografii – „Polski Przegląd Kartograficzny”. Efektem prac jest również liczna literatura naukowa, w tym kilkadziesiąt publikacji książkowych. Zakład i Katedra Kartografii organizowały i współorganizowały kilkadziesiąt konferencji krajowych i zagranicznych, z których najważniejszą była zorganizowana w 1982, w czasie stanu wojennego, konferencja Międzynarodowej Asocjacji Kartograficznej.

Zakład Geoinformatyki, Kartografii i Teledetekcji[edytuj | edytuj kod]

W 2014 Zakład Kartografii został połączony z Zakładem Geoinformatyki i Teledetekcji w Zakład Geoinformatyki, Kartografii i Teledetekcji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Prace i studia geograficzne, tom 26, 50-lecie pracy dydaktycznej i naukowej Katedry Kartografii Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego. Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2000. ISBN 83-235-0177-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]