Zamek w Pucku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamek w Pucku
(nieistniejący)
Ilustracja
Pozostałości zamku
Państwo  Polska
Miejscowość Puck
Ukończenie budowy koniec XIV lub początek XV w.
Zniszczono początek XIX wieku
Pierwszy właściciel Zakon krzyżacki
Położenie na mapie Pucka
Mapa lokalizacyjna Pucka
Zamek w Pucku (nieistniejący)
Zamek w Pucku
(nieistniejący)
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zamek w Pucku (nieistniejący)
Zamek w Pucku
(nieistniejący)
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Zamek w Pucku (nieistniejący)
Zamek w Pucku
(nieistniejący)
Położenie na mapie powiatu puckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu puckiego
Zamek w Pucku (nieistniejący)
Zamek w Pucku
(nieistniejący)
Ziemia54°43′18″N 18°24′31″E/54,721667 18,408611

Zamek w Puckuzamek krzyżacki, który zbudowany został w Pucku (obecnie województwo pomorskie) przez Krzyżaków w końcu XIV lub na początku XV wieku. Zachowany w formie szczątkowych ruin.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początkowo był to murowany dom mieszkalny, siedziba lokalnej administracji zakonu. Budynek był jednopiętrowy, podpiwniczony, z kuchnią i kaplicą oraz poddaszem służącym jako magazyn zbożowy. Wzniesiony na piaszczystym wzniesieniu, w północno-zachodniej części miasta, u zbiegu obecnych ulic Zamkowej i Morskiej. Nie miał własnych fortyfikacji, lecz włączony był w system obrony miasta. Od Pucka oddzielała go fosa ze zwodzonym mostem. Fosa i wał ziemny były też od strony Zatoki Puckiej.

Rekonstrukcja „kamienicy starej”

W 1454 zamek, wraz z Pomorzem Gdańskim, przeszedł we władanie królów polskich, jako siedziba starostwa. Starostowie z rodów Wejherów i Kostków rozbudowali zamek o nowy budynek mieszkalny, zbrojownię, stajnię, spichlerz i browar. Związane to było, między innymi z ustanowieniem Pucka jako portu polskiej floty wojennej.

W czasie wojny ze Szwecją (1626-1629) w 1626 Puck wraz z zamkiem został zdobyty przez Szwedów. Po wojnie Władysław IV Waza zlecił rozbudowę i umocnienie miasta oraz zamku, ale rozbudowa, zaprojektowana w 1634 przez inżyniera Fryderyka Getkanta, nie została w pełni zrealizowana, ze względu na kłopoty finansowe.

W czasie potopu szwedzkiego (1655-1660) zamek był oblegany przez Szwedów w 1665, lecz obronił się dzięki pomocy wojsk gdańskich.

Z I rozbiorem Polski Puck przypadł Prusom w 1772. Wkrótce później (na początku XIX wieku) zniszczony zamek rozebrano. Do dzisiaj zachowały się niektóre ściany piwnic.

Na terenie ruin pozamkowych wzniesiono poświęcony w 1845 kościół ewangelicki św. Trójcy, który rozebrano w 1956. W okresie międzywojennym świątynia należała do parafii wchodzącej w skład superintendentury (diecezji) Wejherowo Ewangelickiego Kościoła Unijnego[1].

Wykopaliska archeologiczne[edytuj | edytuj kod]

W czasie prac archeologicznych odsłonięto pełny zarys fundamentów z częściowo zachowanymi gotyckimi piwnicami. Odnaleziono resztki bramy i przedbramia oraz młyn zamkowy. Na dziedzińcu odnaleziono resztki ceglanego pieca, prawdopodobnie z łaźni. Na podstawie badań dendrochronologicznych pali użytych do umocnienia skarpy stwierdzono, że zamek był rozbudowany w XVI wieku. Oprócz szczątków naczyń glinianych odnaleziono także groty strzał i bełtów, pociski muszkietowe, resztki kafli z pieców i małych szybek okiennych, oprawionych w ołów. Unikatem jest para ceremonialnych ostróg, prawdopodobnie należących do Karola Knutsona, króla szwedzkiego, który opuszczał zamek w pośpiechu.

Wykopaliska prowadzone są od 1991 przez Instytut Archeologii i Etnologii PAN oraz Instytut Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Obecnie władze miejskie Pucka zamierzają wyeksponować zachowane pozostałości zamku[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]